Sevgilim doğru kişi mi?

Yani aslında ailemle ve bir çok akrabamla tanıştı fakat ben emin değilim. Tatilimizi bile yarı yarıya para koyarak yaptık ve hani otelde veya özel bir yerde kalmadık gerekmedikçe dışarı çıkmadık. Yakın yerlerde beldelere gittik. Ailesiyle ilgili problemleri var ve benimde var üstelik ondan daha ciddi sorunlarım ilk tanıştığımızda her yere götüren, çiçek alan, hediye alan ve beni düşünen bir insan olmaktan çıktı. İlk zamanlar sürekli beni üstte tutardı. Evlilik düşünüyor fakat bunu 3,4 yıl sonraya planlıyor. Ailesi onun için çok üstte abisi ve ailesi arabası sürekli abisinde ve bunun normal olmadığını söylediğimde ya kavga ettik ya da bunu yalan söylerek geçiştiriyor. Ailesi abisine verdiği imkanları sunmayı tercih etmediğini aileme söyledi. Teyzem hani bende diğer eltime yapılanları bekledim dedi ve sevgilimin annesi ne gerek var ben hiç öyle şeyler tercih etmedim dedi aslında sevgilimin iyi biri olduğunu düşünüyorum ama ailesi hep gölgemiz gibi olucak gibi hissediyorum. Ben babasız büyüyen biriyim ve işim gücüm yok iyi kötü kendime bakıyorum. Müzik zevklerimiz ve çoğu şeyimiz uymuyor. Kıyafetlerime karışıyor. Her şeyi beraber ödüyoruz ve ödediği şeylerin bazen lafını yapabiliyor. En ufak bir yemeğe çıkarmanı istiyorum dediğimde tatil paramıza ben para ekledim diyor ki tatil parası onun eklediği parayla eşit oldu ve mükemmel bir tatil değildi. Çıkardığı yemekte tatil paramızdan harcanıcağı için hesabın ne kadar geliceğini düşünmekten o yemeğin tadını bile düşünemedim özel hissetmedim. Çoğu şeyde anlaşamıyoruz kavga ediyoruz günlerimize kavga etmemek için nasılsın nabıyosun dışında bir şeyle geçmiyor. Benim param olmadığında doğru düzgün bir plan bile yapamıyoruz. Eskiden o yokken para biriktiriyordum ama şu an onlayken harcıycağım parayı düşünüp kenara para bile koyamıyorum. Sürekli düzeliceğini söylüyor. Abisinin ona binlerce borcu var ama ödememekte ısrarcı ve kendilerine televizyon aldılar. Çocuk yaptılar ama biz dışarı bile çıkamıyoruz. 1 ayda bir görüşüyoruz ve ne zaman param olmasa onda da olmuyor. Onu düşündüğüm için buluşmaları azalttım ama arkadaşım olmadığı ve dışarı çıkmadığım için psikolojim bozuldu ben 23 yaşında biriyim ve kendimi çok yaşlı hissediyorum. Özel hissetmiyorum zorlanmadan bana ne bir şey ısmarlanıyor ne de bir şey yapılıyor. Bahsettiğim kişi bir memur ve borçları olduğunu ve maaşınının çoğunun araba borcuna gittiğini söylüyor bu bana inandırıcı gelmiyor. Sanki kandırılıyormuşum gibi hissediyorum. Pek arkadaşım yok ve bunun muhakemesini yapamıyorum eskisi gibi özel hissetmediğimden hayatımın kalitesi inanılmaz düştü beğenildiğimi bile hissetmiyorum. İleride bir hayatımız olucaksa bile bütün her şeyini çalıcak gidicekmişim gibi davranıyor. Ben çalışıp kazansam bile her şey onda olucakmış. Yani olurda anlaşamasak ben başka bir şehire kendi hayatımı bıraktığım şekilde eski hayatıma geri döneceğim. Çulsuz hayatım değişmiş halde bana kendinden başka imkan bırakmıyor. Sizce devam etmeli miyim? yoksa onsuz mu devam etmeliyim?