Dünyada Erkekler var diye intihar edecek haldeyim ama hala hayatımın aşkını arıyorum?

Ciddi ilişki yaşamak istiyorum ama ben. Ve şöyle bir şey var ilgisiz 1 dakika duramıyorum neden böyle bilmiyorum. İlgiden nefret ederim aslında ama kadın olduğum için mecbur.
Ve sevgi zaten yok ya hani o yüzden aynı fikirde ve duygularda olduğum insanları arıyorum onlarla illa ki bu fikirler eyleme geçecek. Hayatta birazcık oyalanmış olunur bu sayede diye düşünüyorum. Mesela isyankar bir ruhum varsa bunu neden yaşamıyorum? Tek basıma yapamıyorum işte. İnsanlara birlik olmaya ihtiyacım var. Kız arkadaş bile olur belkı. Ama bi yandan da her şey boş aynı duyguları yaşadıgım kişiyi aynı fikirde olduğum birileri bulup hayatı kafama göre yaşasam bile hep ölmek isteyeceğim. Mesela sevgilim olsa hep aldatan bir varlık olduğu aklıma gelecek. Aklımda hep ölmek olacak bu karamsarlık yüzünden çünkü beğenmiyorum işte beğenmiyorum napayım hayatı da beğenmiyorum erkekleri de yaratılışı da bu saçma maddesel dunyayı da. Her an insanların birbirini aldattığı dunyayı da. Çok derın düşününce tek bir gerçek ortaya çıkıyor o da şu her gün yiyip içip şeyaapn bir canlı yiz işte. Gelişimime de önem veriyorum aslında her gün araştırma yaparım okurum falan. Ama karamsarlık öyle bir şey ki kafama takılan şey ölmek istememe sebep oluyor. Erkekleri sevmiyosam sevmiyorumdur kimse düzeltemez bunu. Ben oyalanıyorum sadece..

Oyalanacak birileri arıyorum ama sevgimden şüphe olmaz benim. Ve aynı zamanda şüphe de duymalı bir erkek sevgimden. Çünkü onları sevmediğimi dürüstçe soyluyorum. Bende şöyle bir şey daha var. Ben hayattan nefret etmeme rağmen en ufak şeyde gülen biriyim. Guleryuzluyum. Her şey komik geliyor. İnsanların yanında her şeyi alttan alırım falan. Nefretim agır basarken bu maddesel dünyada sıkışıp kalmıs hissediyorum. Sevmediğim varlıklara kendimi anlatıyorum. Bu bile ironik değil mi. Başka seçenek yok ki ama. Biz varız siz varsınız napayım yanı şimdi. Sevemiyorum da hayatı ve erkekleri. çok iyi bir erkekle tanıssaydım bile sevdiremezdi bana. her şey yalan çok saçma. Gerçekten hayatta büyük manalar olsaydı en çok aile olmak isteyen ben olurdum. Ama yok. Amacım yaşa bitir degıl karamsarım ve manasız buluyorum diye kimseyi kullanmam. Orasını yanlıs anladın sanırım.