Aşk konusunda çok yıpranmış biri olsam da içimden bir ses karşıma çok iyi birinin çıkacağını söylüyor. Kendimi mi kandırıyorum?

Bundan 3 yıl önce aldatıldım. Sonra yıllarca kimseyle konuşamadım çünkü sanki kimle konuşursam konuşayım beni tekrar aldatacakmış gibi hissettim. Bir de ne yalan söyleyim bu aldatılma beni çok derinden sarstı. Üzerimden atamadım kabullenemedim bu durumu ağır geldi. Gel zaman git zaman derken biraz biraz bu aldatılma durumunu atlattım. Artık yeni bir ilişkiye hazırım dedim. Ve karşıma da tam istediğim gibi biri çıktı ciddi düşünüyordum çünkü aklıma yatıyordu. Konuştuğumda onunla ilk zamandan kültürlü ağırbaşlı biri olduğu belliydi. Yaşı benden büyüktü ki ben 26 yaşındayım. Daha olgun aklı başında olur dedim. Ama meğersem o da evliymiş. Bana bir gün bir fotoğraf attı yeni tanıştık ya maksat kendini gösteriyor. Bir baktım fotoğrafa yakınlaştırdım parmağında yüzük gördüm. Bildiğiniz nişan yüzüğü bu arada evli dedim belki de nişanlı bilemiyorum. Sordum bende doğal olarak parmağında yüzük var diyorum sen yanlış görüyorsun yok öyle bir şey diyor çömez yalancı. Bana itiraf etmedi resmen sen şizofrenisin demeye getirdi bende pes ettim yolumu ayırdım. Şimdi de yaşı 30 olan biriyle konuşmaya kalksam acaba evli mi diye şüphe düşer aklıma kesin. İşte ondan sonra da kimseyle konuşmadım. Yine yalnızım. Yalnız olmaya alışkınım alışkın olmasına da bu yaşadıklarım bana çok şey kattığı gibi çok şey aldı da benden. Şimdi ise içimden bir ses hep daha iyisinin karşıma çıkacağını söylüyor. Bende inanmak istiyorum. Ve o kişiye bir not bırakmak istiyorum; Umarım sende bu güvensizliklerimin üzerine bir kat daha güvensizlik örmezsin. Çok sevgi ilgi isteyen biri değilim paran da önemli değil gözüm yükseklerde değil sadece sadakatli olmanı isterim.