Biriyle uzun zaman konuşuyorduk ve görüşmeye başladık.. Daha yeniyiz, yaşımız da var ergen değiliz.. bana güzel samimi masum?

davranıyor. Dışardayken elimi tutuyor, tuvalete bile gidince kapıya bırakıyor, alkol aldığımızda artık fazla olmasın diye yeter bu kadar diyor.. Ne kadar olgun olduğumu, sakin kendisi söylüyor ve zaten herkes beni öyle görüyor, yalan olamaz çünkü ona göre davranıyor..

Sohbetimiz güzel düzgün, iyi bir insan gibi, sadece temkinli, yaşı 37.. ( benim 30) normal gibi.. ikimiz de ayakta duruyoruz kendi işimiz var.. güçlü ve akıllı bir kız olduğumu da birkaç defa dile getirdi.. neysem öyle görüyor öyle tanıdı.. içim dışım bir çünkü. Uzun zaman yalnız olduğumu da biliyor, şaşırmadı değildi :) Hani güzel bir kızsın, yalnız kalmayı sen seçmişsin oysa kalamazdın dedi.. bende kaliteli bir yalnızlığı seçtiğimi söyledim.. o yüzden yıllar içinde yalnız kalmayı tercih ettiğimi, yalnış insanla ve öylesine takılmayı sevmediğimi söyledim..

Ben zamana bırakmak istedim yaşadıklarımızı sohbetimizi yakınlığımızı.. ama içimde bir korku var ya başka kadınlarla görüşüyorsa? Belki de geçmişte çok kırıldım diye böyle düşünüyorum, fazla yalnız kaldım diye.. ya da bu devir normal olmadığı için.. sonuçta insan anca kendine güvenebilir..

Sizce bir süre daha akışına mı bırakmalıyım? Çünkü zaman geçince daha çok samimi oluyoruz daha çok yakınlaşıyor bunu hissedebilirim.. temkinlidir ama yakınlaşmaya başlıyor...

Biriyle uzun zaman konuşuyorduk ve görüşmeye başladık.. Daha yeniyiz, yaşımız da var ergen değiliz.. bana güzel samimi masum?
Cevapla