Gerçekten yalnız mısınız yoksa kendinizi yalnızlığa mı mahkum ediyorsunuz?

Ülkenin sosyal kültürel ve ekonomik yapısı gün geçtikçe kötüye gittiğinden kimse hissedemiyor, kimse sevemiyor. Çok sık yalan söyleyip, komplekslerimizi besleyen modern dünya alışkanlıklarına kendimizi fazla kaptırıyoruz. Giderek aynılaşıyor, vasatlaşıyor, cahil sabit fikirli ve işgüzar oluyoruz. Bu ortamda herkes giderek daha kırılgan oluyor cesaretini yitiriyor ve gerçek bir ilişki peşinden koşmak yerine yüzeysel ilişkiler peşinden koşuyor. Bu güruha katılmayı tercih etmeyen insanlar da kabuklarına çekilip bizim gibi yalnız kalıyor. Bazen mecburiyet bazen tercih bazen de öğrenilmiş çaresizlik. Ben yorumumu yaptım şimdi siz düşünün :)

Annem ve kuşum var. Yalnız değilim.

insan dogru kişi bulamayınca ya da insanların gerçek yüzlerini gördüğün de bu kader olur.

Kimisi de sorumluluk sahibi almak istemiyorsa bu da seçimdir.

Benimkisi kader maalesef..