Sizce benim bir yuvam olmayacak mı?

Yuvamız sadece bir ev değildir, para değildi. Aynı zamanda o sevdiğinle birlikte geçirdiğimiz her andır, paylaştığımız her gülümsedir, sevgiyle dokunduğumuz her andır.

Her gün, birlikte geçirdiğimiz her an, kalplerimizde bir yuva inşa eder. Onu gördüğümüzde gözlerimizde oluşan parıltı bizler sıcak bir aidiyat hissi sunar. Eller birbirine dokunduğunda bu dokunuşlar bir yuvayı oluşturur, bir arada tutar.

Geceleri yıldızların altında beraber yürüdüğümüzde gökyüzü yuvamız olur. Beraber konuşmak, sessizce yan yana durmak, sonsuz bir huzur ve güven verir bizlere. Evet, belki duvarları olan bir ev olmaz ama yuvamız kalplerimizde olur.

Olmaz değil efendim. Ama zor bir süreç. Günümüzde herkesin yalan, aldatma ve kullanma olarak düşündüğü bir şey haline gelmiş ilişkiler.

Ben zamanında çok yıprandım, psikolojik olarak. Yalnız kaldım. Öyle bir dereceye geldi ki artık konuştuğum her hanım efendiye karşı "belki olabilir mi" diye bakma durumuna geldim. Yorgunum. Yaralandım. Çok zor kırmayacak birini bulmak.

Belki ben çok naziğim. Belki ben çok safım. Ne yapayım ben de böyleyim işte. Ama sizi anlıyorum.

Ama pozitif kalmaya devam ediyorum. İnanıyorum bir gün o aradığım kişiyi bulacağım. Belki siz, belki onlar, belki yabancı, belki türk, belki benden büyük, belki küçük.

Ama bulacağım. İnad etmişim daha hayata karşı, ruh eşimi bulmadan rahat etmeyeceğim.

İyi günler dilerim