Sevgilim çok pimpirikli ve herşeyde şüpheleniyo. Doğal olarak kavga çıkmasın diye basit yalanlar söylüyorum ve vicdan azabı duyuyorum?

Ben artık kavga çıkmasın, aramız bozulmasın diye yalan söylemekten çok sıkıldım.
4 yıl oldu. Kendisi ilk sevgilim, ilk aşkım.
Hiçbirşeyin kıymetini bilmiyo. Beni her konuda kısıtlıyo bundan şikayetci değilim ama bişey için izin istesem bile sen benim huyumu öğrenmedinmi sorma bana böyle şeyler diyo. Örneğin; annemle markete gidebilirmiyim diyorum hayır diyo. Tamam bunda sıkıntı yok sıkayetcı degılım ama sırf ızın ıstedım dıye bıle laf yapıyo. ve sonuc olarak ben gönlünü almaya calısıyorum.
En cok koyan sey aılemın lafını dınlemıyorum sırf onun yuzunden, onu kaybetmemek ıcın.
Tek bir tane kız arkadasım yok. Zaten erkeklerle muhabbetımde yok. Giydigim pantolona herseye karısır. Dar pantolon asla gıymıyorum zaten. Kısa montlarımı bıle cope attım. uzun mont al falan dedı ve dınledım. Otobuse falan bındıgımde bındım ındım derım. Okulda bı olay olsa dırek harfı harfıne soylerım. sonradan soylersem kızıyo. o anda olduysa o anda soylıcen dıyo. bazı konularda yalan soylemek durumunda kalıyorum. cok basıt bı olay fakat o o kadar mantıksız bakıyorkı olaya uzatıyo ve kucuk bı sebep yuzunden 1 hafta boyunca küs kalıyoruz. ilgi göstersemde güzel davransamda yumusamıyo. bı sucum yok ve gönül alan ben oluyorum.

Zehir oluyo hayatım diyebilirim. Napıcagımı hıc ama hıc bılmıyorum. Sizce napabılırım lutfen yardımcı olun. Ona karsı sevgım o kadar buyukkı su davranıslarına ragmen cesaret edemıyorum ayrılmaya...