İhanet edip, terk eden kız pişman olur mu?

Öncelikle yorumunuz için teşekkür ederim, ama şunun altını çizmek istiyorum. Sizin bu yaptığınız yorumu birçok kişi yaptı, yani öyle bir kız değildi ya. Gerçekten pamuk gibiydi, yani beni sevdiğinden adım gibi emindim. Evet kafa olarak çok uyuşmasakta aramızdaki sevgi bağına çok inanıyordum, 6 seneye yakın sürdü. Çok kavga ederdik, hatta sınırları açtığımız çok oldu. O bunlardan ötürü soğudunu söyledi, benim için problem olmadı ki benden daha agresif biriydi. Ailesi ile tanıştırdı vs. Ama son görüştüğümüzde gördüğüm kız o değildi, göz yaşlarım onun için bir hiçti, bizim aramızda aşk falan yoktu, ailemin tanışması çok normal bir şeydi falan kaldıramayacağım şeyler söyledi. Benim sevdiğim o kız değildi, bundan ötürü kendini suçladığım oluyor bazen. Ama karşıdan bakan insan ise aptal olduğumu düşünüyor farkındayım. Belkide bundan ötürü unutamıyorum, sürekli affedecek sebep aradığım için bilmiyorum.

Hayır aslında affetme zorunluluğu hissetmekten ziyade bu ihaneti kabullenemiyorum. Ama bir yandan da maalesef ki özlüyorum, bunda biraz her şeyimin ilki olmasının da büyük bir etken olduğunun farkındayım. Ama sanki benim hatalarım yüzünden bu ihaneti yaşamışım gibi hissediyorum bazen ve kendi kendime bu üzüntüm dahada artıyor. Halbuki gözümün içine baka baka yalan söyledi ama işte o kadar çok değer verdiğim, emek verdiğim o insanı öyle kötü bir pencereye koymaya yüreğim maalesef el vermiyor. Benden ayrıldıktan 2 hafta sonra onu buluşurken yakaladım zaten, o zaman itiraf etti bazı şeyleri. En kötüsüde bu buluşmadan iki hafta sonra onunla baş başa tatile gitti. Bunlar bende çok büyük travma bıraktı. Saçının teline kıyamadığım, onun için gelecek kurma çabasında olduğum insanın bana bunu yapması bütün dengelerimi bozdu. Maalesef ki aşırı duygusal bir yapıya sahibim, dışarıdan bakınca ihtimal vermezsiniz buda hayatın güçlü durmak zorunda olduğum için bana kazandırdığı bir şey maalesef. Benim arkamdan bu işleri çevirmesini aklım almıyor... Bundan ibaret aslında acımın birçok sebebi.

Bu söyledikleriniz mental anlamda güçlü olan kişiler için geçerli, ben şahsen ortada mentalite falan bırakamadım. 9 ay geçmesine rağmen hala rüyamda görüp, ya da anısı olan bir yer gördüğümde, ya da namaz kılarken hiç ummadık anda aklıma gelip göz yaşıma engel olamıyorsam daha nasıl atlatabilirim bilmiyorum. şu an için tek beklentim, mahkeme-i kübraya varmak. Değerli yorumunuz için tekrardan teşekkür ederim.