Saçmaladım ve içimi döktüm biraz okumasanız da olur?

Durduk yere ağlamak istiyorum.. böyle ortada hiçbir sebep yokken, kötü bir durumla karşılaşmamışken bile içimden ağlamak geliyor. Bazen de kendimi çok yalnız hissediyorum. Sanki etrafımda kimse yokmuş gibi. Arkadaşlarım, ailem hepsi birer yabancıymış gibi. Bana çok uzaklarmış gibi. Tamam tabi ki arkadaşlarım, ailem, onlar benim için çok önemli, bana gösterdikleri sevgi ve değer çok ayrı ama anlarsınız ya hani.. Bir sevgili bir eş gibi olamaz.. Herkesten alacağınız sevgi farklıdır, ailenizden de, esinizden de, sevgilinizden de, dostunuzdan da, arkadasınızdan da.. Hepsi sizin için farklı bir konum ve yerdedir. Ben uzun zamandır içinden çıkamadığım duygusal bir boşluktayım. Uzun zamandır kimseyle görüşmedim. Ve öncesinde görüştüğüm insanlarla da uzun vadeli ciddi bir şeyler yaşamadım. En fazla 1 hafta sürmüştür ilişkilerim. Sonrasında bir şeyler benim isteğim dışında gelişmiş olsa da bitti. Hayatıma aldığım insanlara öyle çabuk bağlanıyorum ve öyle çabuk hayatımın merkezine alıyorum ki.. onlar bana karşı bu kadar fedakar olamadıklarında da üzülüyorum.. belki de benim sorunum budur. Herkesten çok kolay bir şekilde beklenti içerisine girebiliyorum. Çünkü hemen hemen her gün konuştuğunuz ve onunla konuşmayı sevdiğiniz bir insandan zamanla hoşlanıyorsunuz da.. hoşlandığınız insana karşı da birtakım beklentileriniz oluşuyor. Bu beklentiler, bir ilişki olabilir, sizin onunla konuşmak için gösterdiğiniz hevesin aynısını ondan da görmeyi bekliyor olabilirsiniz... yani bir çok şey beklentileri kapsayabilir. Ama karşı taraf bunları karşılamadığında veya karşılamak istemediginde boşluğa düşersiniz. Dersiniz ki ben bu insana bunca emek harcadım, zaman harcadım, çaba gösterdim.. ne içindi? niçindi? eninde sonunda her seyi sonlandırmak icin miydi? sonra da zamanla kimseyle tanısmak konusmak dahi istemezsiniz.. hayatınızda biri olsun istersiniz ama yeni birini tanıma hevesiniz de kalmamıstır