İçimi döktüm binevi okumak isteyen varsa?

bıkmıştım artık her sey üst üste geliyordu hayattan keyif alamıyordum mutsuz olduğum halde mutluymuş gibi davranıyordum düşünmeden duramıyordum kafam susmuyordu.
bi kere aşık oldum bi kere güvendim
ondan sonrakiler umrumda bile değildi
bi kere birine kardeşim dostum dedim sonrakilere desem bile hiç güvenmemistim.
gecmiste yasadıgım seyler bunalttı beni annemin benim yüzümden okula cagırılıp aglaması aklımdan gitmiyor
bi kuzum cocugu yüzünden babamı arayıp "kızınızın sevgilisi uyusturucu kullanıyor dendi" ki bu yalandı
ailemin istediği gibi bi evlat olmaya calıstım ama olamadım buyum çünkü ben değişemiyorum
o gün burnumu deldirmiştim ve babamdan ateist budist mi olcan sözleri...
gecmiste makyaj yapıyorum diye makyaj malzemelerimin çöpe atılması
cuma günleri zorla okutturulan kuran.
bi kere izinsiz dısarı cıktıgım için yemediğim dayak kalmamışken "kapancaksın" demesi.
hem iyi hem kötü dengesiz davranılan bir ailede büyümek
pazar günlerinden nefret ederdim hep çünkü annemler işe gitmezdi sabah kahvaltısına oturdugumuz an ki sessizlik ve içimdeki o gerginlik hiç gitmedi babamla ne zaman bisi yapsak hep rahatsız olurdum mutlu olmazdım küçüklüğümden beri "babana söylicem" "evin reisi" "evi geçindiren para veren " "arada bi bi anda ilgi göstermesi"
sürekli kendini ben babanızım ben ne dersem o sizin sözünüz * degil ben ne istersem o kafasındaydı
10 11 yasımda evden kacmak istemistim unutmadım küçük çantamı almıstım barbie mi atletimi 2 3 kıyafet koyardım fakat hiç başaramadım kaçamadım.
13 yasımda ilk sigaramı ve ilk alkolümü denedim o dönemler berbattım sınıfta kaldım okul değiştirdim kendime dedim "düzelicem" spora başlamıstım taekwondoya. sigarayı filan bırakmıstım hedeflerim vardı sporcu olacaktım eski ortamımla muhattap bile olmuyordum hedefim spor lisesiydi antrenör ve beden öğretmeni olcaktım derslerim en düşük 70di ortalamamı yükseltmistim ama hiç arkadaşım yoktu okulda hep kitap okuyordum kimseyle konuşmuyordum içime kapanmıstım. sonra