Neden hep böyle oluyor gerçekten anlamıyorum?

Merhaba. Yazdıklarım biraz uzun olacak lütfen egoistlik olarak görülmesin sadece gözlemlediğim ve çevremin söylediği şeylerden detaylı bahsedeceğim. Küçüklükten beri kendini geliştiren, aile sevgisi görmüş, kendine her zaman bir şeyler katmaya çalışan, erkek ruhundan anlayan ve her insanın cinsiyet farketmeksizin değer görmesi ve sevilmesi gerektiğini düşünen, eğlenceli stabil monoton olmayan ve uyumlu birisiyim. İlişkimde her zaman elimden geleni yapıyorum, her şeyi karşı taraftan beklemiyorum. Trip atma huyum yoktur açık iletişim kurarım, karşımdaki insana güvenir çok fazla darlamam, karşımdaki insanın hislerini duygu durumunu her zaman önemserim. Maddiyat köpeği biri değilim çünkü okurken çalışarak büyüdüm, karşı taraftan bu konuda bir beklentim olmadı hiçbir zaman. Bekarken normal açıklıkta giyinen biriyken sevgilim olduğunda hayatımdaki erkeğe saygıdan kendime çeki düzen veriyorum, o daha söylemeden erkeklerle arama mesafe koyuyorum kıyafetime ekstra dikkat ediyorum. Ailem bana hiç karışmaz çok rahatlar ama bugüne kadar onları utandırtacak hiçbir şey yapmadım. Böyle birisi olmama rağmen karşımdaki erkekler üstümde çok fazla hakimiyet kurmaya çalışıyor kısıtlamaya uğraşıyor halbuki kısıtlanacak bir şeyim yok ve ben çizgimi çektiğim zaman, hakları olmayan konularda yönetemedikleri zaman bana tavır alıyorlar ilişkimi bitirmek durumunda kalıyorum. Şimdiye kadar nadir insanla ilişkim oldu ama neden sonu böyle oluyor anlamıyorum. Kavga gürültüden hoşlanmayan toksik olmayan hayat dolu bir kadınım. Görünüşümle de normalde dikkat çekiyorum mesele fiziksel de değil. Her zaman bir problem olunca hatayı kendimde arıyorum tartıyorum suçlayıcı tavırlara girmiyorum güzellikle konuşuyorum. Gerçekten ilk başlarda herkes karakterime hayran olurken sonrasında onlar gibi olmadığım için şikayet ediyorlar. Neden böyle oluyor? Kalbimi sürekli birine uydurmaya çalışmaktan çok yoruldum ve ilişkilerden soğudum gerçekten adam gibi seven yok..