Hayat maceramin son raddelerine gelmiş bulunuyorum?

Kan bağım kişilerden bile sevgi ve değer görmedim doğru düzgün kapalı olarak mental sağlığımı sordunuz mu hiç dedim dalga geçer gibi cevap vermişti annem. Okulda en arkada kendini dünyadan soyutlayan biriydim milletin işi düşmese halimi hatırımı sormaz int*har etsem haberleri olmaz merak edilen veya değer verilen biri olmadı ne aşkta ne arkadaşlıkta. Zamaninda arkadaşım dediğim kişi yalnızlığımı yüzüme vurmuştu saygısız bir şekilde. Psikolojik baskı çokça görüyorum gördüm de. Sürekli kullandılar insanlar beni ama bir kere bile iyi misin diye sormadı kimse belki biri sorsaydi bu raddeye gelmezdim ama maalesef int*harı denediğimde, hastane hastane gezdiğimde kimsenin nasılsın dememesi Tanrı nin unuttuğu kulu olduğumu hatırlattı. Belki bende öyle mutlu olup cıvıl cıvıl olan tiplerden olmak isterdim. Ne içki ne sigara kullanıyorum ama gözlerimin altları mosmor ağlamaktan sürekli. Tanri ya çok sığındım ama bana yardımcı olmadı asla o bile beni sevmiyorken kulları da sevemez zaten günah diye bekledim ama artık son raddelerime geldim hissediyorum bunu. Sonunda gerçek arkadaşımın yanına gideceğim. Size şunu diyebilirim kimseyi hayatınızın merkezine koymayın eğer psikolojik olarak iyi değilseniz yardım alın ve normalde nasılsın demediginiz kişilere işiniz düşünce konuşmayın o kadar çok değersiz hissettirir ki. Ama sözümün eri oldum ilk çiçeğimi toprak altında alacağım çok hayal etmiştim sevdiğim adam alır diye ama öyle olmadı.
Gelipte günah falan demeyin ben zaten göze aldım son zamanlarda iyice arttı bu illet depresyon ve bu sefer beni yıkacak gibi.
Sevin sevilin mutlu olun , aşkta mutlu olun kariyerde mutlu olun size uygun olmayan yerlerde durmayın