Yolun Sonuna Mı Geldim?

Bir tane kızla ilk tanıştığımda kendisi intihar etmek istiyordu, aile baskısı, okul, doğru dürüst arkadaş olmaması... Ona birçok kez yardım ettim, hiçbiri işe yaramadı ama pes etmedim denedim, denedim ve en sonunda başardım. Onu hayata bağladım, sadece hayata değil kendime de bağladım yani sevgili olduk... Ona bir daha intihar etmek gibi bir düşüncen olmasın dedim yoksa küserim falan dedim. Şakayla karışık dememe bakmayın, aslında çok ciddiydim... Her neyse o günlerden sonra hiç öyle bir olay olmadı zaten... Onunla aramızdaki ilişki her geçen gün ciddileşiyordu. Utangaç biri olmama rağmen çekinmeden hediye alıyordum, gül veriyordum. Şiir yazıyordum, elinden tutuyordum, sarılıyordum. Sırf onu hayata ve kendime bağlamak için... İyice başarmıştım, çok mutluyduk artık, hiçbir derdimiz de yoktu. Evlerimiz de yakındı birbirine... Bizim birbirimize olan sevgimiz katlanırken aradan 6 yıl geçmişti. 6 yıl boyunca sevgiliydik ve ilişkimiz hala çok güzeldi. Onun bana en çok özel görünmesini sağlayan şey de ilk aşkım olmasıydı. Zehir gibi geçen hayatını güzelleştirmek için elimden geleni yapıyordum. Ancak hayat bana gülmedi... şu an ayrılık acısı çekiyorum. Normal ayrılık değil ebedi ayrılık... Bir kez daha konuşma şansının olmadığı bir ayrılık, sessizce ve sonsuza kadar... Sizce ben yolun sonuna mı geldim? Acaba o intihar etmek isterken haklı mıydı? şu an ayrıyız ve üzgünüz, hayatın bize bunu yapmaya hakkı var mıydı?

(onu trafik kazasında kaybettim)