Yolun sonundayım?

20 yaşıma gireceğim. Ama sanırım aldığım karardan dolayı giremeyecegım. Korkunc bir çocukluk geçirdim türlü işkenceler istismar taciz... evet artık bunları yaşamıyorum ama travma etkisi tahmın bile edilemez. Çevremdeki tüm kötü insanlara rağmen hep iyi biri olmaya çalıştım ama ben iyi oldukça însanlar beni yaraladı. Babam hep benden nefret etti 1 yıldır beni görmüyor ama nasıl olduğumu bile merak etmıyor. Ne zaman birisinin sevgısıne inansam hep aldatıldım. Sanırım 19 yıllık hayatım boyunca kimse tarafından sevilmedim. Hep tutunmaya çalıştım tutunmak için çok sebep aradım ama artık gücüm kalmadı. Hayalimdeki mesleğin okulunu kazandım ama yeteneksız olduğumu anladım. Çıkmaz bir sokaktayım gibi ve sanki yolun sonundayım bunları buraya yazıyorum çünkü başka bir yerde rahatça içimi dökemezdım döksem bile kimse anlamazdı. Muhtemelen şimdi de kimse anlamayacak. Umarım bir daha kimse benim gibi hissetmez umarım en çaresiz anınızda hayatınıza ışık tutan olur çünkü bana tutan olmadı.