Soruyu detaya yazıyorum bakar mısınız?

Ben aynı iş yerinde çalıştığım hakimeye aşığım. Bu aşk ki onu ilk gördüğümde başladı. Ben en alt kademe bir memurum. Onunla her gün karşılaşmak için anlar kolluyordum çünkü odasına bir girdimi akşama kadar orada çalışıyor. Her sabah odasını temizlerken onunla karşılaşıyordum onu gördükçe mutlu oluyordum ama ona sevdiğimi söyleyemezdim. Ya işimden olurdum ya da sürgün yerdim. Aylarca hep karşılaştık. Hep onun hayaliyle yaşadım. Kargosu gelse ben alıp götürürdüm sırf göreyim onu diye. Bu arada ona aşkımı ilan edememek psikolojik olarak etkilemişti. Psikoloğa gidiyordum. Bir gün hiç unutmam 17 temmuzda ona bir çiçek gelmişti. Beyaz tomurcuklu bir çiçek. Üzerindeki notta “Bir daha dünyaya gelsem aynı hayatı, daha ustaca ve korkusuz yaşarım. Ama bu sefer seni tanımakta gecikmem!” yazıyordu. Kimin gönderdiği yazmıyordu. Bende ki aptallık belki bi kız arkadaşı yollamıştır doğum gününü kutlamak için diye düşünmüştüm. Bu arada psikolog aşkıma destek çıkıyordu. Hatta dersaneye başladım hukuk kazanırsam ilk işim hakimeye olan aşkımı ilan etmek olacaktı. Bu arada 4-5 ay tedavi aldıktan sonra iyileştiğimi düşünmüştüm. Adliyede ondan gözümü alamıyordum o ise hiç göz kontağı kurmuyordu. Aylarca tek muhabbetimiz sabah günaydın kolay gelsin o kadarcıktı. Aşktan gözüm o kadar kör olmuştu ki ona öylesine bağlanmıştım ki hayatımdaki her şeyi onun için yaptım. Mesela kiloyu onun için verdim. Ona iyi görünmek için güzel elbiseler aldım. Dersaneye ona denk biri olmak için gidiyordum. Şu son zamanlarda onunla karşılaşamaz olduk. Onu göremeyince günüm kötü geçiyordu. Baya denk gelemez olduk. Psikolojim yine kötüye gidiyor idi. Bu haftada izin alıp memlekete gidince ben boşlukta kaldım iyice. Bu arada o çiçeğin fotoğrafını çekip gittim. Psikoloğa gösterdim. Psikolog bunun bir şiir olduğunu söyledi sonra telefondan baktık ne şiiri olduğunu. Meğerse Ahmet Arif aşık olduğu kadına yazmış olduğu mektuplardan alıntıymış. O zaman anladım ki hayatında birisi var. Hakime aylarca odasını temizlerken gözüme gözüme sokmuş o yazıyı da ben anlamamışım. Ne kadar aptal bir insanmışım. Hayalini kurduğum kadın başkasına aitmiş. O beyaz ellerine başkası dokunuyor o beyaz ay parçası yüzünü başkası okşuyormuş. Bir şiire düşman oldum ben. Hayatımın hiçbir anlamı kalmadı artık. Onu başkasıyla düşünmek canımı yakıyor. O benimdi başkasının olamazdı. Ben şimdi nasıl yaşayacağım onu görünce ne hissedeceğim. O kadar canım acıyor ki etlerimi koparsalar bu kadar acımazdı. Tükendim yeniden nasıl ayağa kalkacağım. Dertleşecek kimsem de yok