Bugün yalnız kaldım , düşündüm ve affettim... Kendi içimde affettim ve sildim... Kızgınlıklarımı, kırgınlıklarımı kağıda yazdım ve yaktım... Kendimi rahatlamış ve ruhum özgür hissediyorum...:d Peki ya siz kırgınlıklarınızı, kızgınlıklarınızı silebildiniz mi? veda edebildiniz mi? :d
Silemedim, silmeyi de hiç istemedim. Kim, neyi hak ediyorsa onu alıyor benden. Öfkeyse öfke, şefkatse şefkat. İçim soğusun, rahatlasın diye insanların yanlışlarını yok sayamayacağım. Önceden nasılsa şimdi de öyle hissetmeye, hissettirmeye devam edeceğim. Öfkeyle, kinle bir yere varamamış olabilirim ancak affedici olmak da bir şey kazandırmadı bana şimdiye kadar..
En doğrusunu yapmışsın aslında. Sen içinde affet, rahatla ve unutmaya çalış. Unutmak kolay değil ama en azından hatırladığında güzel hatırlayacak şekilde kalsın aklında. Kızgınlıklar bu şekilde geçiyor ama kırgınlıklar daha da artıyor. Maalesef onları ben geçiremedim.
Affetmeseydim onu içimde hep kızacaktım. En yakın arkadaşımın tavsiyesine uydum... O kadar rahatladım ki anlatamam. İçimdeki herşeyi yazdım, yaktım ve rahatladım... Unutmak için çabalıyorum ve adım attımda... Kendime yoğunlaştım. Hayatıma bakıyorum, hiçbir şey olmamış gibi davranıyorum. Hayat güzel ve hayat devam ediyor... Seviyorum hayatı ya :) Unutmak kolay değil elbet ama zaman herşeyin ilacıdır... Onu hep iyi hatırlıyorum zaten. Onu çok sevdim çünkü. Benim için bambaşka bir adamdı ve özeldi... İlk aşkımdı... Kendime zaman verdim.:) Geçecek elbet... Umarım sende atlatırsın ve huzuru bulursun :)
Bende sevmiştim belki de hala seviyorum. Ama bitmek zorundaydı ve bitti. Tek pişmanlığım düşman gibi bitmiş olması. Halbuki bu dünyada bugüne kadar en iyi anlaştığım insan oydu. Bak kız erkek demiyorum insan diyorum. Bende söyledim bazı şeyler. Bazen istemediğim pişman olduğum şeylerde söyledim. Ama ben onu güzel hatırlıyorum ve hatırlayacağım umarım o da aynıdır. Ve hep mutlu olur.
Sevginin bitmesi zor oluyor ya anlıyorum... Alıştıysan ve çok sevdiysen... Düşman olarak bitmesi kötü olmuş... Biz bittik ama ben ona düşman değildim, kinim yoktu... Ona kızmama rağmen... Bana ağır laflar söylemesine rağmen yuttum ve sessiz kaldım... Onu kırmamaya özen gösterdim, ağır konuşmadım. İnsan iyi anlaşıyorken zor oluyor haklısın... Onu kendin gibi görmüşsün ve değer vermişsin... Pişmanlıklar kötüdür bazılarının geri dönüşü olur bazılarının olmaz... Hâla bir umudun varsa ve seviyorsan ona adım at... Belki sonra her şey için geç olabilir... Eminim ki bu kadar güzel bir sevgiyi hatırlıyordur... Kimse güzel sevildiği bir aşkı unutmaz, unutmak istese bile... Ne güzel düşünüyorsun hâla onun mutluluğunu istiyorsun... En güzelive olgun bir davranış. Bende onun hep mutlu olmasını ve iyi olmasını istiyorum... Ona her daim saygım var...
Benim için veya bizim için artık çok geç.. yani o başkasıyla mutlu hep te mutlu olsun inşallah. Ama bilmesini isterdim ona söylediklerimin kızgınlıkla söylenmiş olduğunu ve her şey için tekrar tekrar teşekkür ettiğimi. Ve adeta ruh eşim olduğunu. Neyse herkes kendi hayatında. Yükler var ya da yok geceler hüzünlü belki mutlu ama bir şekilde yaşıyoruz.
Anlıyorum bu üzücü... Hakkında hayırlısı ve en iyisi neyse o olsun inşallah. Ayrı olmanıza rağmen bu kadar olgun ve iyi düşünmen güzel... umarım sende mutlu olursun ve acıların geçer... evet bazen kızgınlıkla hepimiz ne dediğimizi bilemiyoruz maalesef... kimi zaman çok geç oluyor. Ama hayat devam ediyor. Geriye bakarsak ilerleyemeyiz... Ruh eşiyle insan hayatta bir kere karşılaşır... bu bir gerçek... bazen birbirini kaybedebilir çok doğal... Yani hayat öyle olması gerekiyordur belkide... bunu bilemeyiz. Haklısın bazen mutlu bazen hüzünlü. Yinede hayat güzel. Böyle zamanlarda yazmak iyi geliyor. Ve bence sende ona olan düşüncelerinin hepsini bir kağıda yaz... ama yalnızken. Sonra onları yak... böylelikle en azından hafiflemiş hissedersin bir nebze... acıları unutturmaz ama stresini alır, düşüncelerini biraz alır... Umarım bundan sonra hayatın daha iyi olur ve mutlu olursun.