30 umdan önce yaşamımi sonlandırmak istiyorum ama kardeşim çok üzülür mü sizce?

Şu hayatta yaşadığım birtakım travmalardan, insanların geçici heveslerinden, kimsenin kimseyi gerçek manada sevmeyip çıkar için birlikte olduğunu iyice idrak ettikten sonra artık kimseyle muhattap olmamaya başladım çünkü kimse değer görmeye değmiyor, seviyorsun kaçıyorlar, sevmiyorsun yine kaçıyorlar. Bu hayatı sadece kendim için yaşamayı öğrendiğimden beri mutluyum artık en azından bir miktar da olsa huzurluyum. Elinde şükredecek şeyler buluyorum en azından sağlıklı bir nefes alıp verebiliyorum. Kimseye muhtaç değilim. Kim beni seviyor sevmiyor umrrumda değil artık. Hayatımda bazı şeyler değişti ve ben de değiştim. Demem o ki bu dünyada her şey o kadar sıradan ve gelip geçici ki yarın birgün çok mutlu olsa her şeye sahip olsa dünyaları kazansa o mutluluk bile sıradanlaşır hatta bir aşama sonra zihinsel ve ruhsal ızdıraba dünüşür. Her an başkalaşıp değişmek zorundayız, algı ve frekansımız arttıkça farkındalığımız artıyor bu da bizi çok geriyor. Mutluluk da mutsuzluk da sonsuz değil.