Öz kardeşimden nefret ediyorum ölse üzülmem diyecek kıvama geldim artık acı ama gerçek bu..

Biraz ben de geç denk geldim sohbetine derdine ama bende Dr aynı durum ben bir kız kardeşim var onu okadar sevmiyorum ki ölse umurumda olmaz belki de içim ferahlar keza etkek kardeşim de öyle. Küfür eder bağırır işe gitmez evdeki ablalarının altınlarını paralarını yer çalar. Sinsilik onda. Sevmediğim kız kardeşim ise bir herifle konuşur evli bekar farketmez onun için acı çeker ağlar. Böyle evli bekar ayırt etmeksizin konuşan kişilere güven ne denli olur sizce? İyilikle yaklaştım olmadı güzel güzel ilgilendim yüne olmadı. İnsanların iyi niyetini görür görmez hemen aşağılamaya başlar. İki tane dayanamayıp tokatı basınca da sabahlara kadar atamadığı insan kalmaz ağlar yayar herkese üstüne koyup acıtasyon yapar. Kocamla evlenmeden önce buluşmuştuk ve bu kız kardeşim de denk geldi bir yere gidiyordu. Giderken hoşçakalın diye de beni değil sadece şimdiki eşimin yanaklarını öpüp elini sıktı. O gün bu gündür bir haller içinde. Kimse canım falan demesin içten içe. Kötü niyet kurmuyorum aklımda! Anormal bir şekilde kötü davranışı arttı gün geçtikçe de artıyor. İstiyor ki artık şiddete doyurayım döveyim de geberesiye ağlatayım istiyor kafasında var.

Evlenmiyor da başımıza kaldı.

Benim de ablam aynı öyle. Dünyada görebileceğin narsist insan olabilir. Keşke seninki gibi sevmediğini açıkça söyleyip iletişimi tamamen kesse. Benimki şeytan gibi yanına sokulup onu gerçekten kardeşin sanıp sende ona Bi adım attığında seni tutup aşağı atar. Neyseki bu sene evlenip gidiyor. Aramızda 5 yaş var ama ömrü benle yarışmakla geçti. Bulduğu her fırsatta eni insan içinde aşağılamaktan geri durmadı.

Nişanı oldu her isteğine koşmama, yardım etmeye çalışmama rağmen nişan sonu çıkışta çorbacıya vs gidileceğini zaman beni bildiğiniz yanından kovdu. Ben ailesini, sevdiklerini gerçekten sahiplenen bi yapıya sahibim. Bunca zaman çabalamam tamamen kendi yapımla alakalıydı. Ama sağolsun küçüklükten beri kendimi ona karşı korumam gerektiği için taş gibi bi iradeye sahip oldum. Bu sene üniversiteye gidiyorum. Artık yollarımızın tamamen ayrılmasından o kadar mutluyum ki anlatamam. Demem o ki bazı insanlar kardeş olmak gerçekten sevilmek için yaratılmamış. Yoksa benim çabalarımın bi küçüğü olarak bu kadar karşılıksız kalmasının başka açıklaması yok. Tavsiyem mümkün olan en yakın zamanda arana onunla duygusal bi mesafe, bi duvar örmen.

Abi ciddi misin ya? Böyle hayırsız kardeşler var mı? Benim iki erkek kardeşim var. Tamam kabul bir abla olarak sözüm geçmiyor. Gerektiğinde de hep onlara bakması gereken kişi ben oluyorum. Küçüğü sadece sözümü dinlemiyor ama büyük olan zevkten hep bana sataşıp kursta öğrendiği teknikleri benim üzerimde uygular. Yine de buna rağmen gerektiğinde annemler yokken bana çokta yardımcı olur. Büyüklerine karşı saygısı var Allah'tan. Küçük bir şey yapsın ona söylemem yetiyor. Küçük ben onu köşeye çekip öğüt verdiğim ses çıkaramyıp dinliyor. Ve şu anda 11 yaşında yaramaz olsada beni sever. Büyük olanla aramız da sanki abi kardeş ilişkimiz var o kadar. Gerektiğinde dertlerimi paylaşıyorum. Şükürler olsun bugünlerde namaza başladı. Ara sıra bana hakaret edip vurup bir yerlerini morartiyo ama ben de karşılık verince kendini savunmuyor vurmama izin veriyor. Bizim kişi klasik kardeş kavgası. Ailede tek kız ben olunca seste çıkaramıyorlar fazla. ama maalesef üzerimde fazla aile Baskısı oluşuyor bende aileme kendimle ilgili bir şey söyleyemiyorum. Bu yüzden öyle bir sınır krizi geçirdim ki intihar etmek istedim. Sonra da vazgeçtim. Ölürsem onlara hayrım dokunurdu çünkü. Bu nedenle bende ünite gitmeyi planlıyorum. Üniverste bitincede yurt dışı kafam rahat olur enazindan. Mesleğimi orada yapıcam. Seni anlıyorum ama. En iyisi sadece bağlantını koparman. Erkek kardeşin için beddua etmemelisin. Çünkü yaş aldıkça onlar durumun gidişatını daha iyi anlayıp düzelirler

Ben 21 yaşındayım. 15 yaşında erkek kardeşim var. VE yemin ederim nefret ediyorum ondan. Ölse zerre üzülmicem. Üniversite için gittiğim zaman az uzak kaldım. Aradı, mesaj attı. Ne açtım telefonlarını ne de cevap verdim. Kafam aşırı rahattı. Şimdi deprem nedeniyle online eğitime döndük. Sabah 8de çıkıyorum kütüphaneye, akşam 5,30-6 gibi dönüyorum eve. Evde bulunduğum zamanlarda da sürekli dövüyo beni, kavga çıkarıyor. Evimiz küçük olduğu için aynı odayı paylaşmak zorundayım. 10. sınıf kendisi. Ne ders çalışır ne bişey yapar. Boş gezenin boş kalfası yani. Serserinin teki. Cebinde kelebek bıçakla, cüzdanında jiletle gezer. Öyle bi it kopuk yani. 7/24 telefonda. Kiminle konuşur gezer bilmeyiz bile. Annemle babam müdahale bile etmez. Bi iki laf söylerler o kadar. Benim yatmama kalkmama sürekli laf söyleyen anne oğluna karşı sessiz. Geçenlerde anneme kızmış, geldi bana sataştı. Bıçak çekti, boğazıma dayadı. Bıçak çekiyo diye bağırmama rağmen annem gelmedi. O can havliyle kolunu ısırdım, o bağırınca annem geldi. Daha fazla sinirlenip daha kötü. Kafamı duvarlara vurdu, gözüme yumruk attı. Kaç gün insan içine çıkamadım ben. Bunun üzerine her kavgada beni dövmekle, öldürmekle tehdit ediyor. Beni vurmayla tehdit ediyor. Bugün yeniden kavga ettik ve koluma maket bıcağı attı, kolum kesildi. Ben artık onunla aynı odayı değil, ne aynı evi ne de aynı şehri paylaşmak istiyorum. Nefret ediyorum ondan. Biri kafasını kesip atma zerre üzülmicem ya. Çünkü yetti artık. Ben ablayım diye hep alttan almam gerektiği söylenerek uyarıldım, hep bağırıldı bana. Ama noldu? Biricik oğulları müthiş bi insan oldu çıktı. Annemin her seferinde suçu bende bulması, beni suçlaması canıma tak etti artık. Evi terk etme gibi bi imkanım da yok. Terk etsem seviyor gibi peşime düşerler. Annem dizinin dibinden ayırmak istemez beni. Çok sevdiğinden değil, kadının çok değişik bi düşüncesi var...

Ben kardeşimi küçükken çok severdim annem ve babamın arası hep kötüydü ve ben onun için üniversiteyi başka ilde okumadım hayatım degişebilirdi aile evine dönmeyip orada bir yaşam kurabilirdim sırf onun için yapmadım ama şimdi çok pişmanım o 20 ben 27 yaşındayım şu an babam bizden ayrıldı evin tüm yükü üstümde ve o okumadı çalışmıyorda evde tüm gün oturuyor bazen keşke ölse de kurtulsam diyorum aynı evin içinde 2 kelime bile etmiyoruz omzumda yüke dönüştü resmen ben annem ve onun yükünün altında her gün biraz biraz ölüyorum

Bir arkadaşım var, onunda engelli konuşamayan duyamayan bir ablası var ve ablasının yaşı 33 lerde, arkadaşım çalışmadığı için sürekli evde ve çok sıkıntı çekiyor, ablasından şiddet bile görüyor, her gün kavga gürültü, ablasıyla oturup konuşamıyor çünkü duymaz, ablası bir şeyler anlatamıyor, çünkü konuşamıyor, ve öyle olduğu için mi nedir bilinmez accayip bir kuvveti var.. inan onun işi çok daha zor :( ve apartmanı bile ayağa kaldırıyormuş gece bile.. Herkesin derdi kendine, ama kardeşinle güzelce oturup konuşmayı denesen, sıkıntılı olduğun konuları söyleseniz birbirinize, bu yaşlarda böylesiniz ama çok ilerde farklı olabilir, kardeş sonuçta, atsan atılmaz satsan satılmaz misali..

Bizde 4 baciyiz hepsinden muhakkak darbe yedim hele 2 sinden cok darbe yedim hep ezdiler iyiligimi suistimal ettiler ben onlari rabbime havale ettim ve 3 yildir gorusmuyorum o piclerde benden özur dilemiyorlar zaten gebersinler Allah benim hakkimi yerde koymasin ben boyle yalniz daha huzurliyum pus fitnelerden kurtuldum

benin kardeşim beni kiskaniyo bir şey desem bana bagiriyo beni dayım çok sıkı eğiti yani saygılı ve dürüst olmam icin ama kardeşimi eğitmedi çünkü askere gitdi kardeşimde şımarık salak aptal biri olarak yetişti anneme söylüyorum bir şey demiyo 8 yaşında kendisi ona neden bana böyle davranıyorsun diye ağlıyarak söyledim gözüme bakarak güldü senden nefret ediyorum dedi etse etsin bende ondan nefret EDIYORUM bundan sonra.13 yaşımdayım annemlere de saygısı yok onların 1 dediği sözü 5 dedirtiyo bana işi dusucek o zaman nah yardım ederim beni üzmek icin elinden gelen her şeyi yapiyo

Annen, baban şu hayattan gidince tek kanatın o kardeşin kalacak untma bunu sakın.. Ve sen o her ne yaparsa yapsın o bağı koparma, hiç ummadığın zamanda yanında olacak olan yine o olur bu en beğenmedğin haliyle.. Gün gelip olsaydıda öyle davransaydı dememek için, ağzından çıkanlara dikkat et, geri dönüşü olmayan sözler söyleme.. Tamam uzaklaş, mesafe koy arana ama asla köprüleri atma, o senin canındanda öte olan, unutma!..

1 yıl olmuş sen bunları yazalı şu an ne durumdasın bilmiyorum ama ben seninle çok benzer durumları yaşıyorum imkanın olunca/olursa o evden uzaklaş hem kafa dinlersin hem de seni biraz özlerler gelen yorumlara baktım çoğu kişi kardeşinle konuş demiş şahsen benim kardeşimle bu konuları konuşarak aşamayız tek çözüm onunla aynı evi paylaşmamak ama başka çözüm yok benim için en azından şimdilik

Seninle benzer şeyler yaşıyor sayılırım. Benimde erkek kardeşim böyle. Benden 5 yaş küçük ben 23 o 18. Beni hayvan olarak bile görmüyor. Boğazıma ayağıyla basarak boğmaya çalıştığında annem de oradaydı ve bakıp güldü bana. Babam zaten bana sus diyor" kavga çıkarma !". Kardeşim kafamı yere duvara nereye bulursa vurup yüzüme kafama yumruklar atıyor. Bi haftada 2 kez fena dayak yemiş birinde yüzümü morartmıştım. Bunları hakettiğimi zaten kaşar olduğumu söylemesine rağmen daha bir erkek arkadaşım bile olmadığını da biliyor. Kendisi dışarda herkese iyi davranıyor bana sen sus sana hesap vermem diyor. Diyor da diyor. Yardım etmediğim zaman kinleniyor kendisi yardım etmiyor. Bu çocuklar niye böyle anlamıyorum. Sürekli de haklı çıkıyorlar bir şekilde.