Eşimi çok seviyorum. Çok aşık olarak evlendik ve birbirimiz için çok fedakarlık yaptık ama ona çok takıntılıyım. Bunu nasıl aşarım?

O her zaman ikimizin sevgisinin eşit olduğunu düşünüyor ama bence böyle değil. O da beni çok sever, çok değer verir, her zaman mutlu etmeye çabalar ama ben gerçekten hastalık seviyesindeyim. Hayatımın merkezinde o var. Eğer onun için canımı vermem gerekse bir saniye düşünmem veririm. Benim için ondan daha önemli olan hiçbir şey yok. Onun için yapamayacağım hiçbir şey yok. Onu kimseyle paylaşamıyorum. Evde olduğumuzda hep ona yapışık yaşarım. Günde beş yüz kere onu sevdiğimi söylerim. Yani çok takıntılı şekilde aşığım ama bu şekilde olmak istemiyorum. Çünkü ona olan aşkım bana zarar veriyor. En küçük tartışmamızda, en küçük hatasında çok çok üzülüyorum. Onsuz birkaç saat geçirsem enerjim düşüyor. Bu durumun önüne nasıl geçebilirim? Gerçekten böyle olmak istemiyorum ama sanki bunu asla durdurmazmışım gibi geliyor. Dört yıldır birlikteyiz, evleneli de bir buçuk yıla yakın oldu…