Eşimle ilgili içinden çıkamadığım durum?

Eşimle severek evlendik. Tanıştığımızda ihraç edilmişti hayata küsmüş , yaşadığı olaydan dolayı nişanlısı terketmiş hiç bir gayesi kalmamış biriydi. Çok sevdim ilk görüşte aşık oldum. Yaşadığı sorun benim geleceğimi de etkilese asla vaz geçmedim. Aileler tanıştı bir süre sonra isteme , nişan ve düğünümüz oldu. Ailesi her ne kadar gönüllü gözükse de düğünümüzde sadece bir bilezik dışında hiç bir şey yapılmadı. Eşyalarımız istenilen takılar hepsini biz kendi imkanlarımızla el ele vererek yaptık. Tabi bu süreçte dava devam ediyordu. Daha önce ast subay olan eşim doğumuma iki gün kala içeriye alındı. Ailesi bu süreçte manevi olarak ve ev kiramızı ödeyerek yanımda oldu. Lohusa olmam , eşimle hayalini kurduğumuz ameliyathanenin içine tek başıma girme travmalarım umurlarında bile olmadan yaptığım en küçük şey bile büyütülerek arkamdan konuşuluyordu ve ben bunları yine aile içerisinden biri aracılığı ile duyuyordum. 8 ay içeride kaldı bu sürecin 4 ayını evde çocuğuma bakarak 4 ayını ise çalışarak geçirdim. Döndüğünde o anlayışlı , herşeyi alttan alan adam artık kaybolmuş içerde yazdığı mektuplardaki “ bundan sonra sadece ailem sen ve oğlumsun “ diyen kişi o değilmiş gibiydi. Tam bu sorunu atlattık derken ardından bir kaza yaptık ve %100 haklı olduğumuz bu olayda bir kıza çarptık. Tabi bu süreçten sonra işler daha da kötüleşmeye başladı. Artık kavga etmeyen o adam her şeye sinirlenmeye başlamış , kavga etmeyi öğrenmiş ama asla özür dilemeyi beceremeyen bir yapıya büründü. Son zamanlarımız karı koca hayatını mumla aratır hale geldi. 1.5 yıl geçti bu iki olayın ardından ve biz her fırsatta tartışıyor bazen günlerce aynı evde olmamıza rağmen konuşmuyoruz. Bir çocuğumuz var ve bunları tabiki ona asla yansıtmıyoruz. Bu gün farkettim ki artık eski neşemiz ve huzurumuz hiç kalmamış. Yaklaştığımda artık beni istemediğini de farkettim. Ayda 2 defa sadece ( kendisi isterse, benim istemem asla bişey ifade etmiyor ) birlikte oluyoruz. Kavga etmeyi öğrendi dedim ya aslında yaptığı şey kavga değil , mesela tartışıyor can acıtıcı sözler söylüyor ardından da acımasız birine dönüşüyor. Mesela geçenlerde gece 11 de sigara alması için rica da bulunduğumda “ arabanın anahtarı cebimde “ dedi ve kendim gittim. Bilerek dışarda oyalandım ve arabayı almadım aramadı bile. Hastalandığımda benimle konuşmuyorsa asla ve asla bir tabak çorba getirmez. Ben yemek yaptıysam asla benimle yemez. Napıcağımı bilmiyorum. Bunu buraya neden yazdım onu da bilmiyorum. Sanırım şu an sadece yazasım geldi. Hiç birinizin beni tanımadığının verdiği rahatlıkla içini döktüm varsayın. Tavsiyeniz varsa alırım bi dal. Ha bu arada dışardan bakılınca muazzam bir eş adayı. Geçimsiz ve huzursuzluk çıkartan ben olarak görünüyor