Neden böyle bir şey yaşıyorum ben, nasıl kurtulabilirim?

Sanırım keşke benim hayal ettiğim benim düşlediğim şekilde bir insan olsaydı aşkıma karşılık verseydi ne çok mutlu olurduk ben onu çok sevmiştim. Ama ailemden çoğu kişiyi de beni de benden aldı. Oysaki karşımda o gülünce benim gözlerim doluyodu. Takıntılı değildim bir zamanlar gerçekten çok ama çok seviyodum tapıyodum resmen. Ama zarar gördükçe ona inanılmaz bir zarar verme isteği uyandı içimde. Ve verdim de çünkü duygusal olarak canımı çok yaktı nefes alamıyodum acıdan öleceğimi sandı. Kesinlikle kabul ediyorum özsevgimde bir eksiklik olabilir güzel bir çocukluk geçirmedim. Terapiyle de bir yol katedemedim. Terapistimin beni ghostlamasıyla terapi son buldu

düşlediğin aşkı elbet birisinde bulursun. "bir daha onun gibi sevemem" hissi varsa içinde, senin sevginin sebebi o değil, sensin. bu yüzden yeniden sevip, çok da mutlu olabilirsin.
yeni bir terapiyle yoluna devam et lütfen, altında yatan sorunu bulacak iyi bir terapist bulunur elbet

Çok güzel yazmışsınız teşekkür ederiim🌸 Evet evet yazının sonunda yazdım mahkemelik olduktan sonra 1 yıl boyunca terapi almıştım maalesef ona olan zaafım aynı yoğunlukta olmasa da hala onu düşününce içimin acıdığı bi noktadayım hala hüngür hüngür ağlıyorum

Sizi iyi anlıyorum. Sizin yaşadıklarınız kadar olmasa da benzer bazı şeyler benimde başımdan geçti. Bence sorun şu o kişiyi gözümüzde büyütüyoruz kimseyi onunla kıyas edemeyecek kadar yüksek yere koyuyoruz. Halbuki öyle bir şey yok. Onu değerli kılan bizim duygularımız. Biz olmasak onun da bir anlamı yok. Hemde hayatımızdan çıkarmaya kalbimizden atmaya kıyamama sebebi de onca emeğin boşa gittiğini düşünmek. Ve bir yerden sonra aslında o kişiyi değil verdiğimiz emekleri ve kendi hislerimizi seviyoruz kopamadığımız şeyin bu olduğunu düşünüyorum.