Hiç birinden vazgeçtiniz mi?

Bugün sabah bu dediklerimi yaptım. Tüm fake sosyal medya hesaplarımı kapattım ona bakmamak için. Hergün instagramda “acaba story attı mı” diye fake hesaplardan story atıp atmadığına bakardım. Bugün yapmadım. Sabah uyandığımda onun attığını gördüğüm ilk story bana yetti. O bir zalim. Yemin ederim ki, sabahtan bu saate kadar düşündüğüm tek şey oydu. İlk gün, o yüzden bu normaldir. Umarım onsuzluğa çabuk alışabilirim. Alışmak zorundayım.

Ve biliyor musun, içimde hala umut var. Hala sanki pişman olacakmış da fake hesaplarımdaki engeli kaldıracakmış da benden özür dileyecekmiş hissi ve beklentisi var. Sanki o da beni özlüyormuş ve istiyormuş gibi. Saçımı okşayarak kendini bana affettirecekmiş hissi var içimde, ölsem haberi olmayacak olan o adamın. Ne zavallıyım.

“Düşünme artık o seni umursamıyor” diyorum kendime, ama içimden bir ses “hayır umursuyor o da üzülüyor, ama kendini sana affettirecek saçlarını okşayacak senin” diyor ölsem haberi olmayacak o adam için. Sanırım bu gerçeği kabullenmem biraz zaman alacak. Şu an bile hala içimde umut var, ne yazık bana.

İnşaAllah kardeşim. Tek dostum Allah’a sığınıyorum. Teşekkürler 💛🧡💚

Allah yardımcım olsun gerçekten kardeşim. Az önce ağladım ağlayınca uyku bastırdı umarım güzel bir uyku çekerim. Yarın ilk defa uyandığım gibi o story atmış mı diye instagramına bakmayacağım, garip hissediyorum. Ama artık bundan sonra böyle, alışmam lazım acı çeke çeke de olsa. İyi geceler sana 🌙🤍