Kocam mesleki olarak yetersizliğinin bedelini bana ödetti ve beni hayattan da kendinden de soğuttu. Bu evlilikte çıkış yolu var mı?

Evleneli 10 ay oldu. Yeni evlendiğimizde kardeşim 2 kere beyin tümörü ameliyatı geçirdi, ben bir sınava hazırlanmaya çalışıyordum, hem yeni evliydim hem çok yalnız kaldım, ayrıca kendimde de hastalık var. Bu süreçte eşimde cerrahiye başladı ve ayın 20 günü evde yoktu. Tam anlamıyla evde olduğu günse ayda sadece 2 gündü. Yemek, temizlik, çamaşır evin her şeyi bendeydi geldiğinde de yiyip içip uyuyordu. İşteki kadınlar yüzünden kaç kere kavga ettik, sonra az olan boş vaktinde bile kendi rızasıyla ekstra vakalara gitti ben de dayanamadım kavga ettim beni yok sayıyorsun diye. Kaç kere o evde yalnız başıma ağlama atakları yaşadım dünyadan haberi yok. Bana dair hiçbir şeyden haberi yok ama sonunda suçlu ben oldum. Hocasının mobbingleri, kendi kronik yorgunluğu sorun değilmiş de ben bitirmişim meslek aşkını. Senin yüzünden artık bu mesleği yapamıycam diyorum sen nasıl rahat uyuyorsun dedi. Ben aylardır gülmüyorum yapayalnızım bir de eşine destek olmayan eş damgası yedim. Çevreme sorsanız dünyanın en fedakar insanlarından biri derler benim için. Öyle ki kendimi düşünmediğinden hep kendimi hasta ettim. Dün artık dediklerine katlanamadım o kadar ağırıma gitti ki gidip içeride zıbardığında intihar etmeyi denedim, yakaladı. Sen ne yaptığının farkında mısın diyip yine beni suçladı, kapıya duvara vurdu bağırdı çağırdı, bu saatten sonra bu evliliğe devam etmenin anlamı yok dedi. Ben ne yaptım dersiniz psikolojik olarak bitik olan ben olduğum halde gittim buna şahit olmanı istemezdin özür dilerim dedim. Ben eskiden ailemdeki ve kendimdeki onca sağlık sorununa rağmen o kadar neşeli, hayat dolu bir insandım ki ondan zerresi kalmadı, benim hem hayat enerjim söndürüldü üstüne sen cerrah eşi olacak biri değilsin dendi, sorsanız bana kötü eş demiyormuş eşliğime laf etmiyormuş sadece cerrah eşi olamazsın demiş. Ben aylardır çektiğim sıkıntılar karşısında bunu görünce gram yaşama hevesim kalmadı. Ben işinde, kariyerinde de başarılı bir kadınım, yakın zamanda iyi bir derece yaparak kazandığım yere başlıycam ama kendimi böcek gibi hissediyorum, hiçbir şeyi başarmışım gibi gelmiyor. Ben ona evet işinin başlarında üstüne çok geldim kabul ediyorum ama bak ben de o zaman iyi değildim, sonrasında da bu konuda üstüne gelmedim cerrahiden bağımsız tartışmalarımız oldu ama sen hepsini işine bağladın dedim. Kocamda yetersizlik duygusuyla başa çıkamayınca suçlu arama durumu var, işi çok zordu ve çalıştığı insanlarda ama bütün suçu bana attı. Bir de sinir krizi geçirip ağladığımda şu ağlamanı kes diye de kaç kere bağırdı, sanki ağlamak benim elimdeymiş gibi. İçimde buz gibi bir soğukluk var ona karşı gerçekten bu noktadan dönülür mü bilmiyorum. Evlilikte her şeyi karısından bekleyen biriyle bir ömür nasıl geçer bilmiyorum. Sizce ne yapılmalı?