Eşimle ayrılığın kıyısında mıyız?

Eşimle 2 yıl 2 aydır evliyiz. Bu süreçte borclarimiz oldu 1,5 yıl kadar da ben çalıştım. Hala biraz borç var. Eşim evlenmeden önce düzenli çalışan bir insan değildi. Biz evlendigimizden beri düzenli çalışıyor ve şimdilerde çokça kez yoruldum, bıktım vs gibi laflar ediyor. Neyse eşim ile aramızda ki bağların durumu nedir bilmiyorum. Seven insanın çalışırken bu kadar mizmizlanmasi beni irite ediyor çünkü genelde ben çalışırken bu kadar mizmizlanma olmuyordu. Çocuk istiyor ben istemiyorum ona maddi ve manevi güvenmiyorum. Hani derler ya kalpler birbirine temas ediyorsa diller susar kalpler uzaklasmissa ses yükselir yakında bile olsa o hesap benim tavirlarim genelde bağırarak konuşmaya başladım çok sinirleniyorum. Zaten temel ihtiyaclarin giderilmesi harici ekstra bir şey yapmıyoruz. Benim değer verdiğim şeylere değer vermiyor. Örnek bir olay anlatayım zaman zaman ise giderken neden kahvaltı hazirlamiyorsun, uykunu buna göre ayarlaman lazım diyen adam bugün kahvaltı hazırlıyorum eline sağlık hayatım günaydın diyecegine saçma sapan beni sinir edecek laflar söylüyor. Sonra kızdım ona bağırdım niye bağırıyorsun dedi. Ben de durumu sana kahvaltı hazırladım ve bir gün iyi yaptığım şeyde bile içine etmeden duramiyorsu. dedim. Gelecek planlarını konuşurken hep ben ben diyor biz demiyor neden biz demiyorsun dediğimde lafın gelişi diyor. Her neyse bu konu uzar gider illgisizlik diz boyu hayatı beraber paylaştığımız bu süreçte ev işlerine zaman zaman yardım etmesi, çöp atmasi, market alışverişi yapmasından kendini romantik ve her şeyi üstlenmiş bir insan sanıyor. Geçmişinde birikim yapmamasinin yarım yamalak çalışması benim sorumluluğum değil. Deli gibi iş arıyorum kendimi evde sığıntı gibi hissediyorum. Kendi harcligimi kazanmazsam sürekli göze batiyormusum gibi hissediyorum. Zaten uzun bir süredir ilişki dışında onunla birlikte uyumuyorum. Ben de bahane üretiyorum yatak sıcak vs oluyor diye. Ama kendimde bitirecek cesareti ve ortamı olusturamiyorum. Bilmiyorum ya kafam karışık