5.5 senemi verdiğim, aile dediğim kız ihanet etti, terk etti. Allah'tan başka kapı yok bilirim, ama dayanamıyorum. Nasıl bitecek?

Normalde platformlarda iç dökecek biri değilim. Yaratılmışın çare olmadığını bilirim ama yürek yanıyor. 5.5 sene beraber olduğum, evlilik adımına hazırlandığım, aile dediğim tek kadın daha sonrasında bahane olduğunu öğrendiğim fevrilik, titizlik vs. gibi hallerimden ötürü soğuduğunu söyleyip beni terketti. Kabullenemedim, ilk kez bir kadının karşısında çaresizce ağladım, onu kaybetmeyi düşünmemiştim. Çünkü sevgimizi, birbirimizi iyi tanıdığımızı biliyordum. Hayatıma bu zamana dek tek bir kadın bile almamıştım onunla tanışana kadar. Ki o beni buldu, tanışma hikayemiz bile "nasibin güzelliğine bak" diyeceğim cinstendi. Sürekli hatayı kendimde arayıp, her namazımda Allah'ımdan tekrardan kavuşmamızı diledim. Benim için bu şehre geldi, evi burada ama artık gidemiyorum... Güçlü bir yapım olmasına rağmen öyle düştüm ki, annem babam kapısına kadar gittiler. Nuh diyor peygamber demiyordu. Ayrılık haberinden günler sonra bir başkası ile buluşurken gördüm, şok oldu beni görünce tabii. Sonrasında kendisine bu ihanet sürecini itiraf ettirdim. Gönlünün, aklının başkasına kaydığını söyledi ve bunun için özür diledi. Birkaç hafta sonra o kişiyle aynı odada tatil yapmaya gidecek kadar nasıl unutabilir insan? Çektiğim acıdan ahım olduğunu ve hakkımı iki cihanda helal etmeyeceğimi söyledim. Çoğu şeyi atlayarak yazıyorum. Dışarıdan sert gözüken ama sevdiklerime her şeyini feda edecek, yanlarında çocuklaşabilen insandım. Ki şu an bu halimden eser yok. Kalbi buz tutmuş, acıdan gözyaşları kalbine damlayan biri oluverdim. "Allah'ım geldim, gidecek bir kapım olmadığını bilerek senden gönlüme afiyet istiyorum." diyerek, çaresizce dua ediyorum. Ama bu acı dinmiyor. Çok sevmiştim. O mutlu mesut bana ihanet ettiğiyle fotoğraflar paylaşıp, gezip tozup belki aklıma getirmek istemediğim eylemlerde bulunurken benim kalbim parçalanıyor. Rabbimden bu zor imtihanı bitirmesini istiyorum, ağlamaktan tükendim. Hiç gelmeyecek, gelse bile affedemeyeceğini bildiğin birini özlemenin acısı bu. 5.5 sene...