5,5 senemi verdiğim, hayatıma kabul ettiğim tek kız beni terk etti. Aylar geçti ama acıyı yenemiyorum, ne yapacağım?

Normalde platformlarda iç dökecek biri değilim. Yaratılmışın çare olmadığını bilirim ama yüreğim yanıyor. 5,5 sene beraber olduğum, evlilik adımına hazırlandığım, ailem dediğim tek kız daha sonrasında bahane olduğunu öğrendiğim fevrilik, titizlik vs. gibi hallerimden ötürü soğuduğunu söyleyip beni terketti. Kabullenemedim, ilk kez bir kadının karşısında çaresizce ağladım. Sürekli hatayı kendimde arayıp, her namazımda Allah'ımdan tekrardan kavuşmamızı diledim. Benim için bu şehre gelmişti, tek yaşıyordu biz evlenene kadar. Ayrılık haberinden günler sonra bir başkası ile buluşurken gördüm, sonrasında kendisine bu ihanet sürecini itiraf ettirdim. Benden şikayetçi olduğu konulardan ötürü gönlünün, aklının başkasına kaydığını söyledi ve bunun için özür diledi. Birkaç hafta sonra o kişiyle aynı odada tatil yapmaya gidecek kadar nasıl unutabilir insan? Çektiğim acıdan ahım olduğunu ve hakkımı iki cihanda helal etmeyeceğimi söyledim. Çoğu şeyi atlayarak yazıyorum, 8 ay geçti. Bu süre zarfının yarısında kimsesi olmayan kız evine bile uğramadı... Nerede olacağını tahmin etmek zor değil ama görmediğime şahit olmam. Dışarıdan sert gözüken ama sevdiklerime her şeyini feda edecek, yanlarında çocuklaşabilen insandım. Ki şu an bu halimden eser yok. Kalbi buz tutmuş, acıdan gözyaşları kalbine damlayan biri oluverdim. "Allah'ım aylardır sana geliyorum, gidecek bir kapım olmadığını bilerek senden gönlüme afiyet istiyorum." diyerek, çaresizce dua ediyorum. Ama bu acı dinmiyor. Çok sevmiştim. O mutlu mesut bana ihanet ettiğiyle fotoğraflar paylaşıp, gezip tozup belki aklıma getirmek istemediğim eylemlerde bulunurken benim kalbim parçalanıyor ve gün geçtikçe güçlü gözükmek için unutmuş gibi yapıyorum. Rabbimden bu zor imtihanı bitirmesini istiyorum, ağlamaktan tükendim. Hiç gelmeyecek, gelse bile affedemeyeceğini bildiğin birini özlemenin acısı bu. İhaneti kaldıramıyorum, rüyalarımda görüp uyanmaktan çok yoruldum. İleride ne yaşayacağımı bilmiyorum, ufak hayallerimi öldürdüm...