Sevgilimi üzmekten keyif alıyorum, sadist miyim?

Merhaba , 6 aylık bir ilişkim var. Her şey yolunda hiç ayrılmadık ve çok fazla seviyor.

Beni çok fazla önemser, değer verir ve sever.

Dışarı çıkmadan önce izin alır, bunu giyebilir miyim diye izin alır. Çıkma dersem tek kelime etmez itiraz etmez tamam der, giyme dersem giymez.

Anlayacağınız kısaca son derece bağlı bir sevgilim var, ancak üzülerek söylüyorum ki onu üzmekten keyif alıyorum.

Onu ağlatmaktan zevk alıyorum. Tartışmak için sürekli konu arıyorum mevzu arıyorum,

Geçmişte yaptığı hataları yüzüne vuruyorum, mesajlara geç bakıyorum. En ufak detayda mevzu çıkarıyorum, kırıcı konuşuyorum , örneğin daha 2 gün önce "Aşkım bir şey soracağım" dedi, "sorabilir miyim?" Diyeceksin dedim 2 saat tersledim soğuk yaptım. 2 saat boyunca özür diledi.

Anlayacağınız çok kötü bir insanım ve şu an pişmanlık duyuyorum, onu ağlatmayı üzmeyi çok seviyorum inanın bilmiyorum çok keyif alıyorum mutlu oluyorum. Düzelmek istiyorum, ne yapabilirim inan fikrim yok. :(

Kendimi artık insan olarak görmemeye başladım. Temiz, benden başka bir tane erkek tanıdığı olmayan, cevresi olmayan, sadık, kibar , saygılı ve nezaketli. Sonuna kadar güvenen, seven mücadele eden bir kız buldum ama onu üzmekten başka bir şey yapmıyorum.

Kendimi çok kötü hissediyorum..