Her insan birini seviyor ve sevgili oluyor diye benim de biriyle sevgili olmam çok itici bir durum gibi geliyor?

Hiç sevgilim olmadı. Yani olması bana itici değil tam belki ama tuhaf gelirdi ve kendimi garip hissederdim.

Olabilir ama bu duyguyu hiç yaşamadığım için bir şey kaybettiğimi düşünmüyorum ama sağlıklı bir psikolojiye sahip olmadığım için böyle bir kafa yapısına sahip olduğumu düşünüyorum.

Evet işte. Düşün mesela bir insan elinde bıçakla bir cinayet işliyor. O sahneyi ben yaşasam ne kadar kötü hissederim di mi. Şimdiki ilişkilere bakıyorum ve neredeyse hiçbiri ciddi ilişki değil. Ciddi olan ilişkilerde bile millet hep birbirini aldatıyor. Artık kimse masum değil. Sevgili olmak, ilişki kurmak tamamiyle çıkar yerine dönmüş. Adı çıkmış bana göre yani. Masumiyet, iyilik, güzellik hiçbir şey kalmamış. Benim de biriyle sevgili olmam bana huzursuzluk verecek gibi.

Her şey çıkar ya, inanmıyorum kimseye. Ben ve benim gibiler saftirik, enayi kalmış bu dünyada. Çok masum düşünüyorum. Sevgi, iyilik vs. bunlara millet kahkaha atıyor. Herkes cinsellik, para ve güç peşinde. Benim gibi 3-5 tane enayi de etrafta dolanıyor işte.

26 yaşındayım. 30 yaşındaki bir kadın bile gülüyor. Aşk, meşk bunlar hep saçmalık diye. Instagramda paylaşılan story'lere de bakınca anlaşılıyor. Herkes bir popülerlik peşinde. Kadınlar olabildiğince makyaj, manikür, pedikür derdinde. Kocişlerinin kazandığı parayla tatillere gitme peşinde. Kocasına bakıyosun adamın tipinde bir gram hayır yok ama para var işte. Diğer çiftlere bakıyorsun yine böyle. Kocaman göbişli adamla evlenmiş, mağara adamı gibi de sakallar ama tabii onda da para var. Kadınlar hep birbiriyle yarışıyor, ilk önce ben evlenicem, evde kalmayacam, sonra evlendikten sonra da en lüks ben yaşayacağım. Çocuklarım en güzel yerlerde okuyacak, eğitim alacak, instagramdan yaşadığım her anı paylaşıcam ve herkes kıskancından çatlayacak. Kocişş bana bu elbiseyi alır mısın trendyoldaaaaan. Adamlar da olabildiğince güzel bir kadınla evlenmeye çalışıyor. Parasıyla kadını satın alıyor resmen. İki taraflı güzel bir çıkar ilişkisi varsa orada aşk var işte. Herkes böyle çıkar peşinde, her şey sahte geliyor bana. Ben de fakir biri olaraktan masumca aşk, meşk kafalarına giriyorum. Oysa ki aşk, burjuva sınıfına ait bir duyguymuş.

Uygun bir kişi ile tanışmak gerçekten çok zor. Bu zamana kadar okul hayatında vs. zaten doğru düzgün biriyle tanışmadım. İş hayatında da tanışmadım. Yaş 26 oldu ve neredeyse hiç flört bile etmemişim kimseyle. Zaman çok hızlı bir şekilde akıp gidiyor. Aşka, sevgiye ve iyiliğe olan inancımı da yitirmeme neden oldu hem insanlar. O yüzden de pek umursamadım. İnsan istese de olmayabiliyor. Arayışa çıkmış biri gibi de asla olmam. İçimdeki o heyecanı da öldürdüler gibi hem. Bilmiyorum artık karşıma biri çıkar ve spontane bir şekilde tanışırsam olur belki bir şeyler.