Kimseyi sevememek normal mi?

Merhaba, 25 yaşındayım ve hayatımı altüst eden bir sorundan bahsetmek istiyorum burada anonim bir şekilde yazıyorum. İnanın çok defa insanlara bunu yüz yüze anlatmaya çalıştım ama sürekli beni yargılamalarından bıktım. Ben çocukluğumdan bu yana hiçbir zaman hiç kimseyi sevemedim. Çok ağır travmalarım oldu kimsenin yaşamaması gerek çok kötü olaylara maruz kaldım yaşadım bu olaylar yüzünden midir bilmiyorum daha 5 yaşında bile kimseyi sevmezdim ama bu güne kadar da durduk yere kimseyi üzmedim kırmadım kimseye bilerek isteyerek zarar vermedim yani demek istediğim kimseyi sevmesem bile hep saygı duydum hep iyi yaklaştım lütfen beni yargılamanızı istemiyorum bundan bahsediyorum çünkü bende böyle olmaktan mutlu değilim kendi aileme bile kötü bir şey olsa vefat etseler gram üzülmeyecek bir insanım yakın arkadaşlarıma bile olsa durum aynı inanın neden böyle oldum belki de böyle doğdum bilmiyorum çünkü kendimi bildim bileli hep böyleydim bir kişi hariç hayatıma giren onun dışında hiç kimse için ağlamadım üzülmedim canım yanmadı özlemedim. Ana bir kişi var dedim hayatımda sadece sevdiğim bırak sevmeyi aşık olduğum bir kız vardı onun canı bir kere yansa benim bin kere yanacak kadar çok sevdiğim sürekli onu düşündüğüm ona iyi bir gelecek sunmak için gece gündüz çalışacak kadar çok sevdiğim biri oldu hayatım da nasıl oldu da hiç kimseyi sevmeyen ben sevmeyi geçtim aşık oldum ayrıldıktan sonra hiçbir şeyi kafaya takmayan umursamayan duygusuz olan ben üç gün hiçbir şey yemedim bissürü sigara alkol aldım sabahlara kadar ağladım ve kalp spazmı geçirip hastanelik oldum bunu anlatıyorum çünkü 25 yıllık hayatımda sadece bir kişiyi sevdim ayrılalı 5 sene oldu hala kimseyi sevemiyorum biri en ufak bir yanlış yaptığında bile hemen soğuyorum görüşmeyi kesiyorum ama kimseye de düşman değilim küs değilim sadece görüşmek istemiyorum bu kadar işin garip tarafı o kızla ilk tanıştığım sevgili olduğumuz zamanlar da da hiç sevmek için kendimi zorlamadım ama nasıl oldu bilmiyorum birden oldu bir gün ona bir sürpriz yapmıştım gözlerinin içi öyle bir gülmüştü ki bana o kadar güzel bakmıştı ki ben o an aşık olmuştum başkası olsa kendi ailem bile uğruna ölmeyecek ben onu uğruna ölecek kadar onunla aile olmak isteyecek kadar çok sevmiştim onu üzen kıran herkese düşman olmak istemiştim sürekli onu mutlu etmek yüzünü güldürmek yaşayamadığı bütün güzellikleri onunla yaşamak istemiştim en büyük hayalim de onu gelinlik içinde görmekti nedeni de o kadar güzeldi ki gelinlik içinde bir melek gibi olacaktı. Ama koz ilişki içindeyken benim bu durumumdan dolayı çok zor bir insanın ama seni çok seviyorum derdi en son benim bu durumumdan dolayı benden ayrıldı bana hastasın demişti bu hayatta canımı tek acıtan şey bu sözdü çünkü tek sevdiğim aşık olduğum kız tarafından söylediği için yıkıldım ölmekten beter oldum bu durumdan kurtulmak istiyorum lütfen yorum yapmak için yapmayın çok uğraştım psikoloğa da çok gittim bir faydası olmadı ne yapabilirim şimdiden teşekkür ederim..