Sevgilimin işi yok ve hayatı çok sıkıcı. Ben çalışıyorum, çok yoğun bir tempom var. Ondan ayrılarak iyi mi yaptım?

sevgilimin işi olmadığı için hayatı çok sıkıcı ben de çalışıyorum ailevi sıkıntılar, iş hayatı, kendine vakit ayıramama, gelecek kaygısı, kişisel gelişim sorunu derken çok yoruldum. ikimizde birbirimizi çok seviyoruz ama bütün bunlar olurken kendi hayatlarımızda olan sıkıntılar aramıza soğukluk getirdi. çok yorgun olmama rağmen geceleri telefonda sesini en az yarım saat duymadan asla uyumuyorum. ama o benden her zaman daha fazla ilgi bekliyor. işteyken gün içinde sürekli yazıyorum bazen yoğunluktan bir iki saat cevap veremediğim oluyor hiç mi gelmiyorum aklına diyor. halbuki ben akşam oldun da bir an önce konuşalım diye dakika sayıyorum. çoğu yerde beni anlıyor bunun farkındayım ama bazen de çok bencil ve nankörce davranıyor. işim ailem dolayısıyla iki aydır doğru düzgün buluşamadık sürekli sözler veriyorum ona bir dahaki buluşmamız daha güzel olacak diye ama yemin ederim ki elimden gelenin her zaman en fazlasını yapıyorum. sürekli bişey çıkıyor ve buluşamıyoruz evren buluşmamızı istemiyor gibi. en son buluşmaya da yine gelemeyeceğimi söylediğimde çok soğuk yaptı aramız açıldı bende o anki psikolojiyle (gerçekten çok bozuldu gün içinde sürekli sinirden sıkıntıdan ağlıyorum) sert çıkıştım keyfimden mi gelmiyorum ben sanki istemiyor muyum buluşmak gibisinden laflar ettim kavga ettik. sonra düzeldi aramız ama hala soğuğuz birbirimize ben bi yerden sonra düzeldim daha iyi hissetmeye başladım, o daha kötüye gitti. geçen gün ip gibi yağmur yağıyordu rizenin havası bide kafa kaldıramıyordum gözüm kör olsun öyle sık yağıyordu. o havada iş çıkışı evinin altına gittim aramız düzelir belki diye tanıdık rastlamasın diye yolu uzata uzata o yağmurda. gittiğimde aradım geldim dedim aşağıdayım verdiği tepki şu “ciddi misin, bu yağmurda nasıl geldin o kadar yolu neden geldin ki bu havada” ya tamam gelme dedim cevabımı aldım çünkü. geliyorum dedi gelme istemiyorum dedim kız kafası işte gelme derken bile gelmesini istiyorum sesi kesildi bi ara konuşmadı kapattım yüzüne bekledim tabi geleceğini biliyorum bırakmaz beni o halde. gelmedi biliyor musunuz. bi insanın merhameti nasıl bu kadar körelebilir. hala evinin altındayım eve gittin mi diye mesaj attı. yemin ediyorum nasıl ağladığımı hatırlanıyorum öyle bi garipti ki. gidiyorum dedim. eve gittim ama ayağımda ne bot üstümde ne mont sanki biri bir kova su dökmüş üstümden aşağı. evine giden yokuşu inerken ağlayamadım bir iki ağlıyorum sonra geçiyor içimden ağlamak bile gelmiyor gülmeye başladım. deli gibi kahkaha atıyorum o an sinirden mi yoksa psikolojim mi çöktü ne yaşadığımı bilmiyorum sadece gülüyorum acıyordum sanırım kendime. eve gittim banyo ettim derken yazıyor sürekli gittin mi eve ne yaptın özür dilerim falan. kararı vermişim ama hiç uzatmadan bütün her şeyi sil dedim ayrıldım. özlüyorum bi yandan pişman olup dönmesini bekliyorum bilmiyorum ya saçma sapan bi dönemdeyim. ayrılmakla iyi mi yaptım ya da iyi yapmadıysam ne yapmam gerekirdi yardımcı olun lütfen ya