Sizlere çok ihtiyacım var lütfen mantıklı kırmadan konuşun?

İş yerimde bir çocuk var. Çok kıymet veririm benim yakın dostumdu. Ama bir şey gerçekten doğru kız ve erkekten dost olmazmış. Benim hayatımda biri var zaten ilişki olarak. Neyse iş yerindeki arkadaşım zamanla farklı duygular besledi gibi. Olabilir insanız. Fakat ben karşılıklı oturup kendisine bu durumun yanlış olduğunu mesafe koyalım gerekirse, ilerde evlenince birbirimizin yüzüne bakalım utancımız olsun falan dedim. Ben arkadaşlarıma çok kıymet veriyorum. Ama bu mesafeyi onu kırmadan ortaya koymama rağmen acısını çıkarmaya çalışıyor. Tanıyamaz oldum. İş yerinde sorun çıkarıyor işe yansıtıyor. Kimse bilmiyor herkes iyi hoş diyor ama bana davranışını ve sebebini kimse bilmiyor ben de onu ele vermek istemiyorum. Sadece nasıl başa çıkabilirim bilmiyorum. Onun yüzünden diğer arkadaşlarımla da mesafeliyim. Aynı grubuz ve o var diye giremiyorum. Girmek istemiyorum çünkü onları da kendi tarafına çekmiş bana hep dış kapı muamelesi yapıyorlar. Sırf istediği insan olmadım diye. DİPNOT: onun da hayatında biri vardı. İşe girdikten sonra ayrıldı. Başka insanlara yöneldi. Böyle bir karaktere sahip. Yöneldikleri de hep yüz verdi. Ben vermedim diye bana böyle. Bahsettiğim arkadaş grubu da komple kız. Sadece bu ve bir erkek var. Kızlar da garip. Eğlenceli güldüren biri o yüzden onunla içli dışlılar. Artık beni çağırmıyorlar vs. Yalnızlığa alıştım kafam rahat. Sadece üzülüyorum arkadaşlık bu kadar alçalabilir mi? Çok kıymet veriyorum ona arkadaşım kardeş dedim. Ama o benim böyle canımı yakıyor. Ne yapayım?