Bu acı nasıl diner?

Bazen fark etmeyiz, ne kadar çok sevdiğimizi. Tıpkı benim gibi... Kendimi kaybettiğim o derin maviliklere, o sıcak gülümsemeye, onunla geçirdiğim her anıya fark etmeden gerçekten çok sevmişim. Şimdi geriye baktığımda, kalbimin derinliklerinde bir yerlerde, bu aşkı nasıl da bu kadar içtenlikle yaşadığımı görüyorum. Ama bir o kadar da acı çekiyorum. Çünkü onunla barışmak istemiyorum, bu anlamadığım, karmaşık duygusal çatışma içerisinde. Ben barışmak istemiyorum, çünkü hissettiklerimin karşılığını almadığımı, o samimi sevginin sadece bir yanılsama olduğunu biliyorum ve ağlıyorum, gözyaşlarım durmuyor. Her bir damla, kalbimdeki acıyı yansıtıyor. Gözyaşlarım, onunla paylaştığım anıları, o güzel günleri ve acı gerçeği temizliyor. Ama ne kadar ağlarsam ağlayayım, içimdeki boşluğu, onun oluşturduğu o devasa yarayı dindiremiyorum. Kalbimdeki acı, yutkunamadığım bir lokma gibi. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, sindiremiyorum. Bu acı, her nefes alışımda beni daha da sarıyor ve ben bu döngüden kurtulamıyorum. Biliyorum, hiç kimseyi bu kadar sevmedim. Ve belki de bir daha bu kadar sevemeyeceğim…
Bu acı nasıl diner?
Cevapla