Sadece birinin fotoğrafına bakarak aşık olmak mümkün mü?

Ah, soruyu okuyunca Sevmek Zamanı filmi geldi aklıma,1966 yılına ait bir film.

Filmde mümkündü, tamamını izlemedim lakin izleyeceğim geniş bir zamanda. Filmde üç oyuncu oynuyor. Halil boyadığı evin duvarındaki resme aşık olur ve o resmi görmek için sürekli o eve gider, sadece surete aşık olmuştur, resimdekini canlı canlı görmemiştir evvelinde. Resimdeki kadının adı Meral'dir. Meral'in sonrasında haberi olur Halil'in kendi resmine aşık olduğundan ve Meral konuşmak ister Halil'le ve aralarında şöyle bir konuşma geçer;

Halil der ki; "Resmin sen değilsin ki, resmin benim dünyama ait bir şey, ben seni değil resmini tanıyorum, belki sen benim bütün güzel düşüncelerimi yıkarsın"

Meral ise şöyle cevap verir; "Bu davranışların bir korkudan ileri geliyor"

Halil ise şöyle yanıtlar; "Evet, bir korkudan ileri geliyor, bu korku sevdiğim şeye ebediyen sahip olmak için çekilen bir korku. Ben senin resmine değil de sana aşık olsaydım, o zaman ne olacaktı? Belki bir kere bile bakmayacaktın yüzüme, belki de alay edecektin sevgimle, halbuki resmin bana dostça bakıyor, iyilikle bakıyor ve ebediyen bakacak"

Meral ise; "Ben de sana bakmak istiyorum"

Halil ise; "Hayır, benimle resminin arasına girme, istemiyorum seni. Ben senin yalnız resmine aşığım" der

Çok derin bir film. Bir resme bu kadar derince anlamlar yükleyebilmek, bilhassa Halil ve Meral arasında geçen şu diyaloglar, replikler unutulmayacak.

Meral: "Dostluğu aşan ilişkilerden niçin kaçıyorsun?"

Halil: "Bu sözünle aşık olmayı kastediyorsan, dostluğu bu dünyada hiçbir şey aşamaz."

Meral: "O halde sen bana aşık olmaktan da öte duygular içerisindesin."

Halil: "Hayır, ben sana aşık değilim."

Meral: "Olmaz böyle şey. Resmime aşık olman demek, beni sevmen demektir. Dünden beri hep sözlerini düşündüm, sen bana aşık olduğunu söylemekten korkuyorsun?"

Halil: "Olmayan bir şeyi nasıl söylerim? Niçin beni anlamamakta inat ediyorsun? Ben senin resmine aşığım, işte hepsi bu kadar."

Meral: "Sen, ben yokken resmimi sevdin, işte ben varım artık, resmin aslı benim, bundan sonra ikimiz bu sevgiyi paylaşacağız. Bu aşkın yası bana ait."

Halil: "Sen dostlukların, aşkların kolay mı kurulduğunu, kolay mı sürdürüldüğünü sanıyorsun? Resminle aramda ne kadar uzun zamanlar geçti , ilk karşılaşmamızı dün gibi hatırlarım, birden bana iyilikle, sevgiyle bakan bir yüz gördüm , elbiselerim eskiydi, kirliydim, sakallarım uzamıştı, inanamadım, o insanca bakışı bir daha göremem diye bir daha resme bakmaktan korkuyordum, ikinci kere zorlukla baktım resmine , gene iyilik , gene sevgi vardı gözlerinde , nihayet değişmezi bulmuştum, resmin benim içime bakıyordu, benim kendimi görüyordu, boş evde soğuk kış gecelerini beraber yaşadık onunla. Bana hep dostlukla, iyilikle, sevgiyle baktı. Çok zamanlar gidip yüzünü tutardım, gözlerini öperdim, saçlarına değdirirdim ellerimi."

Meral: "Benim bakışlarımda da sevgi var, bende senin kendini görüyorum, resmimin yerine ben seveceğim seni, artık ben varım."

Halil: "Hayır, hayır istemiyorum seni, benim dünyama girmeye kalkma , sonra merhametsizce yıkarsın onu, resmin benim kendimden bir parça, bırak ben onu seveyim, sen sevmek isteme beni, senin ellerini tutmak istemiyorum , sonra çekersin o ellerini benden, ben resmine aşığım , ölünceye kadar da onu seveceğim."

Pek âlâ mümkündür, sadece resme aşık olabilmek, mümkün olmasaydı bir insan böyle bir senaryoyu tasarlayabilir miydi zihninde, bu diyalogları oluşturabilir miydi? Birisinin başından geçmiştir bu havadis, belki de senaristin başından geçti ya da senaristin tanıdığının, belki de tanıdığının tanıdığının lakin ben tanımadan, etmeden, sohbetim geçmeden sadece resmi görerek aşık olmadım, bir resme böyle derin anlamlar yüklemedim, o resmi kendi hayatım yapmadım, böylesine masumane, safça sevilmek ne güzel