Canım yanıyor. Sanki ruhama iğneler batıyor anlayabilecek var mı?

Merhaba. 25 yaşındayım. Kelime sınırını aşmamak için kısa kısa yazmaya calisicam. Ben hiç istenen çocuk olmadım. Bir bardak bile kırmadım. Sadece koltuğun bir köşesinde oturmam istendi ve oturdum. Yanımdan geçerken bile aile fertler nefret cümleleri etti. Saçlarım uzasın isterdim. Ama onlar yere dökülen mikrop oldukları için hep erkek tıraşı yaparlardı. O kipkisa saçlarımda kafama tarak vura vura tararlardi. Kendimi çok değersiz hissediyorum. Çok duygusal bir insanım. Sadece şarkı dinlemeyi seviyorum. İyi bir üniversite de herkesin isteyeceği bölümlerden birini okumaya çalışıyorum. Çok zorlanıyorum. Babam hiç olmadı. Aynı sehirdeydik ama hiç onla bir hikayem yok. Sevilmeyi geçtim. Onunla bir sabah kahvaltısı etmeden büyüdüm. Yenileede aşık oldum. Ben çok sevebilen bir insanım hiç sevilmekten çok sevmeyi öğrendim. Ama sevgili olmak filan da benim gibi bir uzaylıya uygun değil. Yakınlaşmak istiyorlar. Benim ruh sağlığım bunlara hiç müsait değil. Cnsellkle barışık da büyümedim. Öz kuzenimin ufak da olsa cnsel tacizine maruz kaldım küçükken. Ama erkekler bilmiyor. Bı ilişki başladım orl ilişki filan teklifi ediyorlar. Benim ne kadar acı çektiğim bilinmiyor. Ergenligimde zaten annen babam boşandı. Sonra ki hayatım daha kötü. Hep itelenip kakalandim. Kendimi çöp gibi hissediyorum. Güzel bir kızım. O yüzden beni görünce içimin de neşe dolu seksi ateşli birisi sanıyorlar. İçimde acı çeken hatta ölmek isteyen küçük bı kız var anlatamıyorum. Okumaya ağınızı da biliyorum. Kimse uğraşmaz bunu okumaya benim için
Canım yanıyor. Sanki ruhama iğneler batıyor anlayabilecek var mı?
Cevapla