Birilerinin beni sevebilecegine inanmiyorum?

sebebi saf olmamam ve mantikli dusunmem. baska kiz arkadaslarim hoslandıgım adam bana sunu soyledi diyip mutluluktan cildiriyorlar ama ben sasiriyorum onlara. boyle bir sey basima geldiginde adam etkilemeye calisiyor tabii ki oyle soyleyecek ama bu beni sevdigi anlamina gelmez diyorum ve uzaklasiyorum. ki oyle zaten. birini seviyordum mesela o da beni seviyor gibiydi cok onemsiyordu beni birlikte guzeldik. ancak daha aramizda adi konulmus bir sey yokken arzuladıgini da bir sekilde cok siniri aşmadan belli etti bana. Bunu fark edince yani anlayinca ona asik olmama ragmen hayır o beni sevmiyor sadece etkileyebilmek icin cabaliyor, bosuna kendimi kandirdim dedim ve hayatindan ciktim. Cok asiktim. Canim yandi ama cok kolay yaptim bunu. iliski yasayabilmem icin karsi tarafın her hareketinden guzel bir anlam cıkarabilecek ona tamamen inanabilecek kadar saf ya da kör olmam lazim

elimde olsa da sevmesem keske

sevmemek gibi bir secenegim diyorum olsa da diyorum kendime sevme diyince sevmeyebilsem keske diyorum hani bunu secmek elimde olsa o anlamda

nasil yani? bir tık beni anlamissin gibi hissettim biraz daha yorumlar misin?

yani babamdan gelen bazi sorunlardan oturu eksiklik var sadece sevgi konusunda. bu zamana kadar hep yalniz geldim. hic sevgi beklentim olmadı. sevgi de sunulmadı zaten. en son birini sevdim o da beni gercekten onemsiyordu seviyor gibiydi ama fizigime de yuruyordu daha cok arzuluyor gibiydi o yuzden inanmadim. beni etkilemek icin boyle ozenli davraniyor aslinda sevdigi falan yok dedim uzaklastim. mesela asik kadınlar bunu cok zor soylerler genelde ama ben o kadar kolay soyledim ki bunu kendime

evet aynen oyle aslinda cok iyi anladin. ben de tam olarak bu cumlelerle ifade etmistim bi ara kendimi. bazen bakiyorum arkadas grubumda bana sunu dedi diyip o cumlelere inanan mutluluktan gozlerinin ici gulen o kadar cok kiz arkadasim var ki sasiriyorum. cunku ben asla o cumlelere inanip mutlu olmuyorum. aksine bazen sinirleniyorum bazen direkt yuzune karsi hadi ordan diyorum. hayatindan cikiyorum. ama isin kotu yanı bundan dolayi hic sevildigimi hissetmedim bu yasima kadar. o etrafimda gordugum beni seviyor telasi o sevgiye olan guven hic hissetmedigim hatta yanindan bile geçemedigim duygular

belki de 🙂 . ama ben yasasam bile inanamiyorum problem burada. O his bende yok, birine cok asik olmam bile bunu degistiremedi mesela yine inanmadim cunku

bilmiyorum daha once hoslandigim sevdigim insanlar oldu ama ilk defa boyle hissetmistim. hic kimse icin gururumdan vazgecmedim bugüne dek ama o adam icin yaptim bunu. ilk defa kendimi boyle gordum ilk defa kontrol edemedim kendimi, kontrol etmeye calismadim. o da oyleydi ama sonradan inanmadim iste. ilk ve son oldu.

umarim tesekkurler gorusleriniz icin

evet ama boyle giderse ya bir gun gercekten beni seven birine yani dogru insana yanlis yaparsam diye korkuyorum. dunyaya bir kez geliyoruz boyle yapa yapa bu duyguları tatmadan da olmek istemiyorum. ancak bu duyguları tadamiyorum da iste hepsi kandirmaca geliyor. sevdigim biri guzel bir sey soyleyince bile inanasim gelmiyor

evet etrafimdakiler hep cok karamsarsin cok derin dusunuyosun bundan vazgeç mutlu olursun diyolar ama ben gercekciyim aslinda ve elimde degil bu isin mantikli kismi hep beynimi kurcaliyor