Psikolojik olarak üstesinden gelemediğim bu probleme öneriniz var mı?

Sırf ailenden sevgi görmediğin ve baban olmadığı için yeri gelince baban yaşındaki adamlarla konuşup, küçücük yaşta istemediğin şeylere ikna edilip karşılığında "sevgi alacağını" sanarak kullanıldığın bir gençlik düşün.(sanal arkadaşlıklar.) Şimdi 24 yaşındayım ve artık neyi neden yaptığımı ve ne istediğimi biliyorum. Fakat bazen travmatik olarak, biri saçımı okşadığında, sevgi ve şefkat gösterdiğinde öfkeleniyorum. Sevgi ve cinselliğin çatıştığı, sırf kullanmak için seviyor-muş gibi yapan insanlar zihnime hücum ediyor. Bu nedenle yanımdaki insandan uzaklaşıyor, sonra yine sevmek istiyor ve aynı kısır döngüye giriyorum. Help. (Psikolog falan demeyin her şey dünya para.)