Bir yaştan sonra insan kimseyi beğenmiyor evlilik zorlaşıyor diyorlar?

İnsan gençliğinde gözü kapalı seviyor. Bazı duygularını sorgulamıyor. Mantık aramıyor o yaşlarda. Kalbi nasıl delicesine atarsa ona gönül meylediyor.

Ama yaş ilerledikçe dediğin gibi zorlaşıyor. Hani bir söz vardır. Armudun sapı üzümün çöpü misali seçici oluyor insan.

Hep kafasında bir seçicilik vardır, bir mükemmelliyetçiyelik vardır. Birini bulsa illa bir kusur takılır insanın gözüne. Mesela çok güzeldir, yakışıklıdır, cazibesi vardır ama bir gülüşü sizin hayallerinizi bitirir. Bir bakmışsınız dişleri yok, çarpık falan filan. Bu bile sizi ondan soğutur. İşte bu arayış sizi o kadar çok vaktinizi alır ki siz bunu fark etmezsiniz. Ömür ve gençliğiniz gitmiş olur.

Artık bu saatten sonra da kriterlerinizi elden geçirip makûl olanı bulmaya çalışırsınız. Kırk yaşından sonra insanlar zaten yavaş yavaş kendini salıyor. Kimisinin saçı dökülmüştür, kimisinin saçı beyazlamıştır, kimisinin göbeği vardır, kimisinin dişleri falan filan.

Bu durum hem erkek hem de Kadınlar için geçerlidir. Ama ne hikmettir ki insan yaşını hissetmez. Hani insanın ruhu genç derler ya. Hakikaten de öyledir aslında. Sen yaşını pek fark etmesen de karşında ki insanın genç ve diri olmasını istersin. Ama maalesef bu da mümkün olmuyor. Aranızda yaş farkı olmasa da bu sefer yüz hatlarınız, olgunluğunuz sizi uyumsuz hâle getiriyor.

O yüzden belli bir yaştan sonra da iki kişinin arasında ki yaş farkı fazla olmak durumunda kalıyor. Şimdi ben kendime bakıyorum benim yaşımda olan bayanların bir çoğu benden yaşlı duruyorlar. Evleneceğimden değil sadece yaşını öğrendiğimde insan şaşırıyor.

Bu konular zor bir mesele. Nasip kısmet işi. Hakikaten belli bir yaştan sonra ideal bir eş bulmak daha zor oluyor.

İnsan biseyleri daha çok ince eleyip sık dokuyor, çünkü biseylere hevesi kalmıyor, inancı kalmıyor, heyecanı kalmıyor ve içinde birazcıkta olsa korku oluyor.