Herkes sevdiğine seni seviyorum, sana aşığım, seni çok kıskanıyorum gibi gibi cümlelerle iletişime geçer. Aslına baktığınız zaman bunu herkes söylediği için bir özgünlük de yoktur. Bir bakıma klişedir. Allah bize bir gönül bir ruh ve iki göz vermiş. Ve bu yüzden herkes aynı cümlelerle farklı hisseder. İngilizce bilmeyen İngiliz’le anlaşamazsa gönülce bilmeyen karşısındakini iki gözüyle görse de ruhunu göremez. Sen istediğin kadar kalbine yazı yaz kalbine kimse giremez diye gönülce bilen okuma yazma bilmez bi bakmışsın kalbine girivermiş sen de kovamamışsın.
İkincisi daha güzel geliyor bana. Herkesin kullandığı hitapları, yöntemleri kullanmaktansa içinden gelen acayip kelimeleri, hitabetleri tercih ederim. Sadece o iki kişiye özel olmalı bazı şeyler ¢
Birbirimizin dilinden anlamak daha etkileyici bir bakışı ile ne anlatmaya çalıştığını anlamak bana göre gerçek sevginin göstergesidir. Klişe şeyler benlik değil
Klişelerin esiri olmak bana "sevgilicilik" oynamak gibi geliyor. Her şeyi sanki öyle olmasi gerekiyormuş da onun için yapıyormuşsun gibi. Birbirinin dilinden anlayınca da gerçek bir ilişki oluyor.