Mutsuz bir evlilik, acaba ben mi abartıyorum? Uzun süredir evli olanlar cevap verebilir mi lütfen?

Merhabalar, eşimle 2 yıl önce birbirimize çok aşık bir şekilde evlendik. 2 yıla yakın bir sevgililik ve 3 ay nişanlılıktan sonra evlendik. Sevgiliyken ve nişanlıyken her şey çok ama çok güzeldi. Ayaklarım yere basmıyordu ve o dönemde aşkı da, ilgiyi de tüm hücrelerime kadar hissediyordum. Eşimle ben farklı şehirlerde yaşıyorduk, evlendikten sonra ben onun memleketine geldim ve evliliğimizin daha ilk haftasından pişmanlık hissi kaplamaya başladı benliğimi; nitekim şu an büsbütün pişmanım ve mutsuzum, umutsuzum. Eşim evlendikten sonra o kadar çok değişti ki , o eski ilgili, sevgi dolu adam gitti yerine odun gibi biri geldi sanki. Ben evlenmeden önce çalışıyordum, buraya geldim iş bulamadık iş arama sürecindeyim hala. Mesela bana, "Ben yokken bir ihtiyacın olur para dursun cebinde." deyip para vermez, aksine "Ne yapacaksın parayı?" dalga geçer tarzda konuşur. Mesela ben onun bu huyunu hiç bilmezdim evlenmeden önce, o kadar pasaklı biri ki eşim, kişisel hijyen falan yok denecek kadar az. Biz sevgiliyken ya da nişanlıyken buluştuğumuzda hep tertemiz olurdu. Haftada 1 banyo yapıyor, günlerce aynı kıyafetlerle dolaşıyor, ben ısrar ediyorum değiştir artık diye. Düşüncesiz ve ilgisiz biri. İşten eve geldiğinde televizyonunu açar, bilgisayarını açar, hep onun istediği kanal açılır, iki muhabbet etme gereği bile duymaz. Bana karşı çok fazla duygusal şiddet uyguluyor, ben çok duygusal ve hassas biriyim ve o da bunu çok iyi biliyor. Bile bile kırıyor beni, ben bir şey deyince ters cevap veriyor, kendi ailesinin yanında sesini yükseltiyor. Mesela ben arada memlekete gideyim diyorum (Evlendiğimizden beri 2 defa gittim sadece ve yalnız gittim, benimle gelmedi) "Geri dönmeyecek şekilde gideceksen git." diyor. Hiç unutmuyorum memleketten gelen bir arkadaşımla görüştük bir keresinde. Arkadaşımın kaldığı yer de bizim evimize yakındı ve biz bırakacaktık onu. Eşim oturduğumuz kafeden almaya geldi bizi, ben tarif ettiği yeri bulamayınca bana bağırdı, çok ağrıma gitmişti bu durum. Sonra hiçbir şey yokmuş gibi gelip sarılıyor ve benim abarttığımı söylüyor. Uzun süredir evli olan arkadaşlara sormak istiyorum sizce ben mi abartıyorum, evlilik gerçekten de böyle bir şey mi? Henüz bir bebeğimiz yok, bu kadar mutsuzken bir bebek sahibi olmaktan korkuyorum. Şu an atama bekliyorum, tek duam atamamın olması ve kendi hayatıma bir yön verebilmem.