Bitmiş bir ilişkiden sonra verdiğin emeğe mi üzülürsün yoksa geçen zamana mı?

Aslında her ikisine de üzülüyorum, gerçi geçen zaman sevdiğim insanla olduğu için çok da üzülmüyorum, lakin verilen emeğe, fedakarlıklara daha çok üzülüyorum.
Türlü türlü verilen sözler, kurulan onca hayal, hele ki ya tekrar barışırsak bu sefer tamamen kaybettim mi diye arafta kalınan düşünceler insanı daha da yıpratıyor.

Bazen öyle oluyor ki, küçücük bir an sevdiğin insanı hatırlatıyor. Mesela bugün kestane yerken hatırladım, beraber kestane almıştık otobüsten indirmişti beni. İndim, kestane yemiştik o kestaneleri açıp benim ağzıma, ben de onun ağzına vermiştim. Böyle güzel anlar insanı mahvediyor hatırladıkça

İkisine de üzülürüm yani zaman emek bunlar kolay şeyler değil ama geçmiş geçmişte kaldı deyip insanın önüne bakması lazım uzulunce değişen bir şey olmuyor her şey yine aynı.