Ailem yüzünden ölme noktasına geldim?

Üniversiteye gidene kadar okul ev ailem tarafından sürekli azarlanma ile geçti. Okula giderdim bir b*k olurdu azarlanırdın, sürekli baskı sürekli azarlanma.. Spora gideyim derdim. Olmaz, arkadaşımla okuldan sonra oturayım olmaz, hep olmaz.. hiiç sosyalleşemedim. Maddi durunları iyi oldukları halde ayakkabı bile almazlardı.. resmen bok gibi yaşadım. Sevgilim olsun istedim hep.. Üniversiteyi dışarda okudum ve çalıştım o şekilde geçindim. Yine redediliyordum. İş hayatında çok hızlı yükseldim (okulda sürekli kendimi geliştirdim) iş yerinde yeni insanlar oldu ve ben yine redediliyordum. Sonra baktım ki sürekli ama süreki boş konuşan, cıvıyan feminen erkekler rededilmiypr. Ama ben gençken bırakın cıvımayı sürekli azarlanırdım. Mükemmel fizik yaptım, tonla kitap okudum, bir sürü hobi edindim prof derecede. Kurslara gittim. Utangaç ya da pısırık değilim. Ama kızların istediği gibi sürekli boş boş gülen, güldüren bir tiip olamadım çünkü öyle bir çocujluk, gençlik hayatım olmadı. Anlıyorum ki beni kimse istemez. Sevilme krıterini karşılamıyprum. Çevremde bitti sayılır. Ailemin bana yaptığı hayvandan aşağı muameleden ağzı sürekli laf yapan birisi olamamdab ve belkide benimde beceriksizliğimden sanırım hayatımın sonlarına geldi. Başaramadım insanca yaşamayı. Şöyle bir bakıyorumda onca çabam boşunaymış. Sonumu çok farklı hayal etmiştim oysa?

Ailem yüzünden ölme noktasına geldim?
Cevapla