Bütün erkeklerden nefret ediyorum ve hepsinden intikam alıyorum. Sizce bu hastalık mı?

Benim babamla küçüklükten itibaren sorunlarım oldu babam beni bir kez olsun kızım diye sevmedi hep hor gördü kötü davrandı korku ve şiddet verdi. Babasının sevilmeyen kızı oldum hep. Kimse beni sevemezdi İçine kapanık hep korkar büyüdüm. Kendimden büyük bir adamı köpek gibi sevdim sonra o beni aldattı üstelik yaşım sadece 17 olduğu zaman. Hayata küstüm ve sonra erkeklerden nefret etmeye intikam almaya başladım. Erkeklere duyduğum nefret çoğalıyordu hem sevilmek sevmek istiyordum hem de nefret ediyordum onların canını yaktıkça mutsuz ettikçe mutlu oluyordum. Mesela karşımdaki erkeği etkiliyorum sonra onu bir anda terkediyorum. Veya karşımda düştükçe düşmesinden acı çekmesinden zevk alıyorum. Hepsiyle bir oyuncak gibi oynamayı seviyorum. Bunun dışında iyi bir insan olmaya gayret ettim. Kimseye zarar verecek biri değilim. Herkese saygılıyım kimseyi düşük veya küçük görmem hatta yardım ederim herkese. Ama erkeklere acı çektirmek hoşuma gidiyor sizce bu hastalık mı?