Hiç bir zaman evlenemeyeceğimi öğrendim ne düşünüyorsunuz?

nedeni de çözümünü de biliyorum bir de şunu biliyorum öyle hemen düzelecek bir şey değil uzun yıllar sürecek bir durum.. hayır yardım almıyorum böyle ölesiye kadar yaşamak istemiştim

istiyorum aslında ama kendime seçtiğim yaşam biçimi de benim gördüğüm hayat cinsellik olmuş.. benim sadece o konuda değil her konuda yardım almam lazımda.. Uğraşmıyorum işte başka bir ben olmakdan korkuyorum kendimi sevmiyorum

keşke sevebilsem ezik gibiyim hiç bir şeyimden memnun değillim kuzenim ile 15 farkım var.. 16 yaşında girdim depresyona 10 yıl oldu o gün bugündür çıkamadım gençlik yaşamadım hiç genç olmadım bundan sonrada bir şey olamam birey hissetmiyorum adam gibi değilim... kendimi boy olarak bazı fiziksel şeyler olarak beğenmiyorum bir başkası olsam benle konuşamazdım.. Öyle başla yeni hayatına demek kolay onca sene böyle yaşamışım diğer türlü sosyal biri olmak korkutuyor sorumluluk içinde olacağım bende kendimi hayattan soyutladım canım çıkacak ama şu huyum çıkmayacak

işte senin dediğin gibi yarın hadi başlıyayım yarın yeni hayatın ilk adımına diyemiyorum alışkanlıklarım var çok kötü bir hayatım olsada evde oda da bilgisayar oyna yemek ye başka bir şey yapmaokuma çalışma inanılmaz derece de kendimi ezik hissediyorum basit bir işe gidemeyecek kendi sorumluluğunu alamayacak bile kadar.. ben buraya kaç defa yazdım bilsen.. 2 kere denemeye çalıştım değiştirmeyi sonra yine buraya dönüyorum.. ben hiç sosyal değilim aktivite yapmam hobi yapmam 1 arkadaşım yok hiç eğlence görmedim korkarım hiç araba süremeyeceğim sevgili yapmayacağım evlenemeyeceğim yurt dışına felan gidemeyeceğim böyle kısıtlıyorum kendimi napim şartlandırıyorum.. bir adım atmaya kalksam alıştığım hayatı bırakamıyorm.. Ya söylediklerinde katılıyorum da benim alışkanlıklarımı bırakmam imkansız öleyim daha iyi bırakacaksam gibi geliyor nedense başka bir murat olmakdan korkuyorum işe giden okuyan arkadaşı sevgilisi olan evlenme kararı alan sosyalleşen başka şehire giden aktivite hobi yapan her şeyi yapabilen olmak korkutuyor başaramıyorum zaten

iş artık şu boyuta geldi kendimi sınırlandırmam hiç yaşamamam gereken bir hayatı 10 sene yaşayarak kendime bir düzen kurmuşum şimdi ondan kopamıyorum.. ailemle yaşıyorum anne abim baba yok.. ailem bana sorumluluk vermedi cahil fakir bir aile hiç zorlamadılar okuyacaksın illa çalışacaksın ya da diyerek hiç sorumluluk vermediler baskı yapmadılar zorlamadılar bende hayata karışmakdan hep korktum sonunda korktuğum başıma geldi hayatı yaşamak yerinde son 10 yıldır izliyorum

Ya farkındayım sadece üşengeç tembelim lise 1 terkim dişim yok gözüm şaşı kulağım işitme engelli kilo problemim var boyum kısa vücut çatlaklarım var bu gibi fiziksel durumları geçtim istesem bile 1 arkadaşımla gece eğlencesine gidemem evlenemem araba süremem mesela.. 2 kere attım o adımı en fazla 3 ay sürdü sonra yine buraya dönüyorum karar vereyim hangi dünyada kalaym diye bu dünya konfor dünyası o öbür dünya sadece telaş dünyası kim zora gider ki hayatım mahvoluyor milettin sosyalliklerini bilgisayardan izlediğim için psikolojim bozuluyor ama yine de katlanıyorum.. evet hayata 1 kez geliyoruz herkes yaşayacak herşeyi ben sadece uzakdan izleyen oluncam.. hayatını böyle kapalı kutu 1 gün kalk bilgisayar oyna yemek ye bilgisayar oyna yat diyerek geçirme diyorsunda 10 yıldır kendimi bu psikolojiye soktuğum 10 günde 10 ayda geçmeyecek işin kötü tarafı artık başka biri olmakdan korkuyorum