Ne yapmalıyım artık bilemiyorum?

Öncelikle üniversite son sınıf öğrencisiyim.

Lisenin henüz başında bir kıza aşık oldum ben. Hani bu aşk öyle bir aşk ki, hala devam ediyor. Artık aşk mı, takıntı mı anlayamıyorum. Bunun uğruna alkolik oldum çıktım, MSÜ'yü kazanmama rağmen gitmedim, kendi kendimin psikolojisini bitirdim, üniversiteyi de bitiremiyorum, en az 2 sene uzuyor. Hayatımda iyi olabildiğim tek şey varsa oda o, bir tek ona iyi geliyorum ve o da bana.

Bunu ben kendi kafamdan uydurmuyorum, kendisi öyle söylüyor çünkü. Bana bu hayatta en güvendiği kişi olduğumu, iyi ki hayatında olduğumu söyleyip duruyor. En sonunda lise son sınıfta ayrıldık ve güzelce birbirimize veda ettik. O zamandan beri bir kere görmedim belki fakat hep aradı, hep aradım. Ailesiyle, yeri geldiğinde sevgilisiyle, hayatıyla ilgili yaşadığı problemleri sabahlara kadar dinledim teselli vermeye çalıştım. Bir kere olsun ona duygularımı belli etmedim, hayatına uzaktan ne gibi faydam dokunabilir ki, kaderde yazılıysa olur diyip durdum. Gece sonunda hep kendimi alkollerin içinde onun fotoğrafına bakarken buldum, belki de kendimle ilgili en gurur duyduğum şey hiç bir zaman onu bu bahanelere sığınarak rahatsız etmemem oldu. Hayatımı yedim bitirdim ben onun uğruna. Bunca sene bu konular uğruna kimseyi darlamadım, her şeyi kafama göre yaşadım, hiç bir zaman sonumu düşünmedim, herkes bunca şeyi zevkime göre yaptığımı düşünüp durdu. Arkadaşlar sevgilisi bu meleği dövüyor diye bizzat sevgilisini dövdüm. Gerçi hoş ya, eski boksördüm yine o bunu istemedi diye bırakmış devam ettirmemiştim, geleceğim çok açıktı oysa. Şimdilerdeyse 1-2 aydır konuşmuyoruz. Sırf gel dedi diye onun için 800 km yol yapıp geldiğimde durduk yere engelledi. Ben senelerdir sabahlıyorum, eski kendimi özlüyorum. Bu platformda onunla ilk tanışma yıllarımızda ne yapmaya çalıştığını dahi sormuşum. İntiharlara kalkıştım, psikolojik destek aldım, ilaçlar kullandım, yok abi unutamıyorum ben. Şimdi önümde bi kadeh, oturdum fotoğrafına bakıyorum. Biliyorum bir çoğunuz takıntı diyeceksiniz, evet belki benimki öyledir ama inanın onun da öyle. En zora sıkıştığında, en dara düştüğünde, en sıkıntılı zamanlarında, en mutlu, en güzel vakitlerinde hep ilk ben geldim onun için de. Konuşun derseniz de inanın olacağı yok. Şimdiden teşekkürler ve hepinizin başını şişirdiğim için özür dilerim.