Nişanlım tarafından terk edildim, Depresyondayım?

Nerden başlasam bilmiyorum ama ilişkimiz için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım elbet hatalarım olmuştur ama asla büyük hatalar yapmadım. ( küfür, aldatma, hakaret, vb.) ne isterse yapmaya çalıştım asla yok demedim, her zaman üzülmesin, kırılmasın, beni asla yanlış anlamasın diye çabaladım durdum. Onun mutlu olması bana yetiyordu çünkü onu seviyordum işin aslı o da seviyor gibiydi. Asla kötü birisi diyemem kötü birisi değildi sadece beni sevmedi. Bundan bir ay öncesine kadar şiddetli tartışmalarımız başladı, ev alacaktım ben kirada oturmayalım diye alacağım daireyi beğenmedi tüm olaylar orada kopmaya başladı. Önemli olan bizim mutluluğumuz ilerde çok daha iyi bir eve geçeriz dediysem de nafile... ( ev kötü değildi standart 3 yıllık daire ) benim şimdilik bütçem bu kadar bunu alalım dediysem de olmadı senin için hayırlısı olsun dedi geçti gitti. Ailesine ona söylemediğim şeyleri söylemişim gibi anlatmış ( küfür, hakaret vb. ) ben bunların olmadığını söylesem de bizim kızımız yalan söylemez diyip bana inanmadılar. Tartışmaların olduğu o bir ay içerisinde bana evlilikten soğuduğunu, evlenmek istemediğini söylüyordu ben ise bunalmıştır geçer elbet diyerek umut ediyordum.

Benim zoruma giden gitmesi değil, gidebilir keşke benimle konuşup seni istemiyorum diyip gityseydi, demedi. Benim sorunum bu yola onan güvenerek inanarak çıktım ve yarı yolda kaldım. Kafamı nereye çevirsem onunla olan anılarım beni yerden yere vuruyor ama o kolayca vazgeçti. Atlatamıyorum dostlarım, Nilgün Marmaray'ın en yakın uzağımsın dediği yerdeyim...

Geceleri rüyalarıma giriyor, özlüyorum ama arayamıyorum, iki kelime muhabbet bile edemiyorum sesini özlüyorum. Bana yaptığı, yaşattığı onca şeye rağmen... Ben bu kadar kötü birisi miydim?

Sadece onunla mutlu bir gelecek istemiştim.

İçimi titreten bir cümle okudum : “ Muhabbet etmeyi çok sevdiğin biriyle artık iki kelime bile edememek de gurbettir. ” diyordu.