Evlendim ama çok pişmanım?

Sinirliyken konusturmuyor, sinirli degilken de konusunu acsam "gecmiste kalan seyleri niye acıyorsun simdi, bir kac gün iyiydik zehir edeceksin dimi simdi" diye hemen savunmaya geciyor ki. İletisim kurmak imkansız.

Yanlıslıkla 2. yorumu sildim cevaplayacakken. Evet asla kabul etmiyor, sucluyor dedigimde."Tabi ben hastayım sen kusursuzsun dimi" diyerek. İntiharla tehdit ettigi zaman "psikiyatriste göturücem" diyorum "basini belaya sokarım diye korkuyorsun dimi" diyor. Korkunç.

İntiharla tehdit ediyor. Kendisi ayrılacak bir gün insallah. O zaman bırakıyormus bu tipler, kendisinin terk ettigine inandıklarında.

Bunları yapıyor 1 saat sonra hic bir sey olmamis gibi sevgi dolu davranıyor. Evlenmeden önce yoktu bu durumlar. Evlendiğimizin 2. günü başladı 1.5 senelik evliyiz. Arkadaslarımla dolasmaya cıksam intiharla tehdit ediyor.

İnanmayacaksın ama "ne yani sen üzülme diye mi üzülmeyecegim" diye savunmaya gecti. Diyecek bir sey bulamadım "hayal kırıklıgı" dedim sustum.

Beni haklı buluyorlar ama annesinin mesajlarını gördüm "gel kizim sen orada bunaldın bizim burada işe girersin iyi bir yere atama görürse gidersin" gibi seyler söylemis. İkili oynuyor annesi :) Şeytanın teki, zaten degersiz hissetmesinin sebebi aileden gelen seyler. Anne ilgisiz baba annenin etrafinda pervane.

Her seyi anlatmiyorum ama "sıkilmıstır dolastır, kalbini kırma o cok iyi bir kız iyi davran koru kolla" diyorlar işte.

Karakter olarak iyi birisi zaten, duygusal olarak büyük problemler var. Annesini falan sevmiyor, babasina da saygı duymuyor. Dengesiz sadece, bu yaptıklarını bilincli olarak yapmıyor zaten ama ben de peygamber degilim. Beni bir cok yönde asagiya cekti. Kitap okusam "benimle ilgilenmemek icin okuyorsun" diyor ondan bile rahatsız oluyor. Her seyde asagiya cekiyor. Kendimi appptal gibi hissetmeye basladım.