24 yaşındayım. Annem için benim birini sevmem hâlâ suç?

Bunları bu yaşıma kadar öyle zor taşıdım ki, artık hiçbir şeyin bedelini ben ödemek istemiyorum.

Teşekkür ederim. Umarım, siz de

Rica ederim. Her şeyin vakti zamanı var, kim vesile olur bilinmez.

Bana gerçekten ilginç geliyor, 24 yılıma şahit olan bir insanın beni dinlemeyip anlamayıp anlık tanıyan birinin anlayıp dinlemesi. Buna da ayrı üzülüyorum ama dediğiniz gibi yapıyorum zaten. Şu an burada anlatmak, yazmak dışında bir çözüm/kaçış yolum yok.

Bunlar saçma sapan düşünceler mi? Çok mu duygusal davranıyorum?

Annem, babam farketmez. Onlar bana bir yol gösterdiklerini sanıyorlar ama aslında bana bir sınır çiziyorlar, ben de içinde kayboluyorum. Dünya hayatı, bir şekilde imtihan olacağız. Hayatta insanı en çok anlaşılır kılan şeylerden biri bence iletişim. Çok değer veriyorum, değer verdiğim şeyle de sınanıyorum.
Ama Allah ya, belki gün gelir hem anlatabileceğim hem anlayabileceğim hem de anlayabileceğim kişilerle karşılaşırım. Umarım, ben çok fazla kaybolmadan :)

Teşekkür ederim, yorumlarınız için.

Benim gibi eminim bir sürü kişi var, aksi de var ama görüyorum. İç geçirdiğim çok zaman oluyor. Daha kötüsü de vardır elbet. Neyse bakalım, çok uzattım.