Yakın arkadaş reddelince eski arkadaşlik devam eder mi?

Yakin bir erkek arkadaşım var (vardi da diyebiliriz) arada bana yürürdu ufaktan ama anlamamis gibi yapardım. Iyi cocuk aslinda, iyi de anlasiyoruz, cok ortak noktamız var. En sonu bana açıldı. Bende reddettim. O gun evime bıraktı pek konuşmadi yol boyunca.

Bu olaydan sonra hep beraber arkadaslarla buluşma durumu vardi. Gitsem mi gitmesem mi dusundum gittim ama o gelmemisti. Benim yuzumden gelmedigini düşünüyorum.

En son bulusmamizda vardi ama bana pek pas vermedi. Yani merhabalastik, sarildik sadece. Diger arkadaslara yaptığımız gibi.

Sanırım kimsenin haberi yok bu teklif olayindan. Bana birkac arkadas ne oldu, niye mesafeli ve soguksunuz bir sey mi oldu, tartisma falan mi yasadiniz dediler.

Normalde dip dibe durur, konusur espri falan geyigimiz olurdu. O gun o da arkadas arasinda cok konuşmadı, bende. Yani boyle olmasi da zormus. Bu yuzden yakin cevreden iliski olayindan hoşlanmiyorum. Sevgili olsan ayrilsan da ayni dert, aranizda bir sey olmasa ama duygular olsa da ayni dert.

Simdi kabul etmememin sebebi. Onunla ilgili degil. Benim hic sevgilim olmadi. Sevgili nasil olunur bilmiyorum. Erkeklere karsi guvensizligimde var cevremden kaynaklı. orada burada aldatilan, üzülen, psikolojik siddete maruz kalan kadinlara sahit oldum. Babamda anneme psikolojik siddet uygulardi.

O evden acilen gitmek istedim ve universite vasitasiyla gittim zaten. Onun disinda ailem biraz muhafazakar gibiydi diyeyim. Erkeklerin arasina pek sokmadilar beni. Disarda erkek grubu oldugu zaman annem falan kizim gel şu yoldan gidelim derdi. Universiteye kadar karsi cinsten arkadasim hic olmadi.

Erkeklerle konusmayi, sohbetlerini bile bilmiyordum yani. Üniversitede erkek arkadas edinme cabamda olmadi. Birkac kisi geldi arkadas olduk ve kizli erkekli bir arkadas grubum oldu kendiliginden. 3 yıldırda devam ediyoruz. Yani erkeklere karsi mesafeliydim. Bu sebeplerden dolayi.

Haklarinda da cok bir sey bilmiyordum. Sevgili olmakta beni korkutuyor. Baskasi gelse de korkutuyor. Evlenmek isteyen biri de degilim. Evlilikte ve iliskilerde kadinlarin cok yıprandigini dusunuyorum.

Yani sevdigim, hoslandigim erkekte oldu ama bu sebeplerden dolayi zincirleri kırıp baslayamiyorum iliskiye falan. Sorun bana duygularini açan cocukta degil ya da egolu oldugumdan degil. Kendi iç meselelerimden kaynakli.

Arkadasligimizin bozulmasina da cok üzülüyorum. Bu noktaya gelmesin, boyle olmasin diye bana yurumelerine falan aldırmadım, umuda kapilmasin diye. Dedigim gibi aslinda sevgili olunabilecek, iyi bir insan ama ben emin olamiyorum, guvensizlik var. Kalkanimi indirirsem beni üzerler, yipratirlar gibi endiselerim var.