O içine kapanık ben ise cıvıl cıvılım. Bu evlilikte umut var mı?

Eşim 10 yaşından beri çalışmaya başlamış ailesinde hiç iletişim kurulmamış onaylayıcı kelimeler duymamış destek olunmamış sadece önüne yemek koyulmuş her işini hayatta kendisi yapmış hayatla nasıl mücadele edeceğini bilen birçok badireler atlatmış ama duygusal olarak çok yoksunluk yaşamış kavgaya gürültüye gelmeyen suratını asarak insanları Yok sayarak psikolojik şiddet uygulayan kinci olmayan dürüst çalışkan bir insan.



Bense 30 yaşında hala düğüne giderken hangi kıyafeti giyeceğini annesine danışan, neşeli cıvıl cıvıl bol iletişimli küçüklükte hep takdir edilerek onaylanılarak onay bağımlısı olan, güler yüzlü ilgi delisi ama kendisi hicbisey beceremeyen özgüvensiz ve eşime bagimli bir insanım.

Ben konuşmak istedikçe o kaçıyor. Ben onay cümleleri bekledikçe o yok sayıyor, ben sohbet etmek istedikçe o kendi başına kalmak istiyor.
Benimle mutlu musun mutsuz mu, benden memnun mu memnun değil mi bunu sadece sorduğumda cevap alabilerek anlıyorum.
Ben belirsizliğe gelemiyorum ve kaygılarımın esiri oluyorum.
Bu evlilikte umut var mı?