30 yaşına gelen ve mesleği doktor, subay savcı olan bir insanın hiç sevgilisinin olmaması neden anormal karşılanıyor?

başımdan geçeni anlatayım. Kızla muhabbet kurdum, kahve içtik, sahile davet ettim kamp sandalyesi vs gün batımını izledik, şarap içtik dans ettik, ona vals yapmayı öğrettim (bir dans türü) sonuç olarak reddedildim.

kız canım falan değil Yıldız Teknik mezunu ama işte...

Ekonomik krizle alakası ne :D sağ ol be

polis memuruna teklif ettim kendi meslektaşım sonuçta ama arkadaş kalalım dedi

Ya reis takma kadinlarin cogu oyle

daha öncesinde 2 öğretmen reddetti

11 kez reddedildim, üniversiteden bu yana. Liseyi sayarsam 20 yi zorlarım :D ne oluyor biliyor musun, tanışıyoruz, konuşuyoruz, kızı evinden alıyorum manzarası olan bir yere götürüyorum termosa kahve demliyorum ve sohbet edip kahvemizi içiyoruz ya da restoranta götürüyorum. Sonuç olarak finalde aynı cümle: sen çok iyi bir insansın seninle arkadaş kalalım diyorlar.

narsist veya megaloman değilim kendimi övmeyi de sevmem ama kadınların hepsi hatta insanların çoğu dişlerin orijinal mi senin mi diye sorar çünkü bembeyaz ve ortodonti tedavisi görmüş gibi düz. Fiziğimi, giyim tarzımı, ses tonumu, saç traşımı beni reddeden tüm kadınlar beğeniyordu. Ben pek konuşkan değilim sanırım ondan. Sürekli reddedilince insanda öz güven kaybı oluyor biraz.

Sen mi talibsin

beni isteyen kimse olmadı ki

olsaydı şans verirdim

kadınların beklentileri çok yüksek